ସମ୍ମାନିତ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏମିତି ଅଖଣ୍ଡ ରହିଲା, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଥାଏ। ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନରେ ସମସ୍ତେ ନନ୍ଦନ ବାଟିକା ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜକୁମାରୀ ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଥିବା ଭାବିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରେମରେ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ। କଳିଙ୍ଗର ରାଜକୁମାର ସେଠାର ନାଗରିକମାନେ ଓ ଦେଶବାସୀମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ନିଜ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ପରି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜକୁମାରୀ ମିତ୍ରତାବଶତଃ ନିଜ ହୃଦୟର ଭାବ କୁମାରଙ୍କୁ କୁହିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରେମ ଓ ମୋର ପ୍ରିୟ ଜନ୍ୟ ତୁମେ ଏହି କଥା କହିଦିଅ।" ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ସେ କୁମାର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟ ଶପଥ କରି କୁହୁଛି, ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଉଛି। ଏହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା, ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ; କୁହ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି? ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି।" "ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୟନାବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ କିଛି କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।" ଏହାପରେ, ରାଜ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ମାନ୍ୟୁଷରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରି, ସେ ପଞ୍ଚମାଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଧର୍ମ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା; ଏହା ଅନ୍ୟଥା କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିଲା, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି— ଯଦି ବ୍ରତ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଏ। "ଏହି ବିଷୟରେ କଣ ଲୁଚାଇବାକୁ ଅଛି, ଯାହାକି ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ?" "ତୁମେ ମାଂସ, ପାକା ଖାଦ୍ୟ, ଜାମାକପଡ଼ା ଓ ଗହଣା ଭୋଗ କରୁଛ।" "ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଯାଉଛ, ରାଜନ୍; ମୁଁ ଥିଲି ନାହିଁ, ତେବେ ଅବଶେଷ କଣ ରହିଯାଏ?" ଧର୍ମ ଉପରେ କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରେମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ପାଣି ଚିଉଥିଲେ, କିଛି କ୍ଷଣ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ। ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁମାର ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ ବିତିଗଲା, ଦୁଇଜଣେ ସେଠି ରହିଲେ, ହେ ପୃଥିବୀ। "ଆସ, ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳ; ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଖ।" ସେଠି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମୋର ଭକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହାକୁ ଜାଣ, ହେ ପୃଥିବୀ। ସେମାନେ ବରାହ ଅବତାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ, ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ରବିଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ଏଭଳି ଏହି ୧୩୭ତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦାନ ଓ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳର କଥା" ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣର ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏବେ ଖଞ୍ଜରୀଟା ପକ୍ଷୀର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି; ଏହି ପବିତ୍ର ଗଳ୍ପ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ଆଉଥରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଯଦି ମୃତ୍ୟୁବେଳେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।