ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବୀର ପ୍ରିନ୍ସ ତୀରରେ ହୃଦୟ ଭେଦିତ ହୋଇ, ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ସେଠାରେ, ସେଉଁଠି ଥିବା ପକ୍ଷୀର ପଖ ଛେଦି, ପ୍ରିନ୍ସ ତାହାକୁ ନେଲେ । ଏହି ପକ୍ଷୀ, ଯଦିଓ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ସେ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଥିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧକାର ଆଣିଥିଲେ । ପରେ, ସେ ଶ଼୍ରୁଗାଳୀ କଞ୍ଚି ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେ ଚଉଷଠି କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କୋଇଲୀ ସଦୃଶ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ କଳିଙ୍ଗର କଞ୍ଚି ରାଜ୍ୟରେ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଚାଲିଥିଲା । ମୋର କୃପାରେ, ପୃଥିବୀରେ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ବନ୍ଧନ ଗଠିତ ହେଲା । ସେଉଁଠି, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କଞ୍ଚିର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବିବାହ କଳିଙ୍ଗ ରାଜକୁମାର ସହିତ ବିଧିବତ୍ ହେଲା । ଦେବମାନିକ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ, ଓ ମହିଳାମାନେ ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପ୍ରିନ୍ସ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଅଟୁଟ ରହିଲା, ରୋହିଣୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେମ ପରି । ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ନନ୍ଦନବନ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠା ରାଜକୁମାରୀ କେବେ କେବେ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଧରିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲେ । ସେ ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ୍ୟେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା । କଳିଙ୍ଗ ପ୍ରିନ୍ସ ନିଜର ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ନାଗରିକ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ । ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ । ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଇନ୍ଦ୍ର-ଶଚୀ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠା ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ କଥା ପ୍ରିନ୍ସଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଖୋଲିଦେଲେ । ସେ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରୁ ଏହି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ।" ଅତି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦାକ୍ଷୀ ପ୍ରିନ୍ସ ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟର ଶପଥ ନେଇ କହୁଛି, ମୁଁ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି । ଏହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନିର୍ମିତ । ମୁଁ କଦାପି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ, କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବି ? ଚାହେଁଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି ।" "ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ଶୟନାଶୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ ।" ପ୍ରିନ୍ସ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତାହା ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ, ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଇପଠିଲେ । ଏହି ଧର୍ମ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା; ଅନ୍ୟଥା ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିଲା, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି— ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରତ ଅନ୍ୟାୟରେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦୂଷିତ ହୁଏ । "ଏହି କଥାରେ କଣ ଲୁଚାଇବା ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଅଶାନ୍ତ ?" "ତୁମେ ମାଂସ, ପାକା ଖାଦ୍ୟ, ଜାମାକପଡ଼ା, ଓ ଗହନା ଭୋଗ କରୁଛ ।" ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, "ତୁମେ ଅବିରତ ଯାଉଛ; ମୁଁ ନଥିଲେ କଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯିବ ?" ଧର୍ମ କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରେମମୟ କଥାରେ ପ୍ରିନ୍ସ ଉତ୍ତର ଦେଲେ । ରାଜା ଏବଂ ରାନୀ ସାଙ୍ଗରେ ଜଳ ଆଚମନ କରି, କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ । ସେଠାରେ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ । ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରିନ୍ସ ଉତ୍ତର ଦେଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ ବିତିଗଲା, ସେ ଦୁଇଁ ଏଠାରେ ରହିଲେ, ଏ ଧରିତ୍ରୀ । "ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳ, ତୁମେ ଯାଉ; ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଦେଖ ।