ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ମୋ କର୍ମର ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଦୈବ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ଯିଏ ସ୍ୱଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ସେ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅଟଳ ଇଚ୍ଛାରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ, ରାଜପୁତ୍ର କୌଣସି ଶିକାର ମିଳିଲାନି, ଯାହା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ ଚର, ଯାହା ତାଙ୍କ ଦେହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲା, ତାହା କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ପଶୁଟି ସେଠାରେ ପାଣି ପିଇଲାପରେ ଗଛ ଏକ ଡାଲିକୁ ଚଲିଗଲା। ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ୱେ, ତାହା ପୂନ୍ୟ ନଦୀ ଉପକୂଳରେ — ସୋମଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ — ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲା। ଏହିଭଳି ଗତି କରି, ସେ ଗୃଧ୍ରବଟ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶାନ୍ତିରେ ବସିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଗୃଧ୍ରକୁ ସେ ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଆଘାତରେ ଗୃଧ୍ରର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ହୃଦୟ ଭେଦିତ ହେଲା। ତାପରେ, ରାଜପୁତ୍ର ତାହାର ପଖ ଛେଦ କରି ନେଲେ। ଏହା ପରେ ଏହି ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ବଡ଼ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଲୋକମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପକାଇ ଦେଉଥିଲେ। ପରେ ସେ ଶ୍ୟାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇ କାଞ୍ଚିର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲେ। ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ଚଉଷଠି କଳାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଖୋଉଁ ମାଳିକା ପରି ମଧୁର ଥିଲା। ଏହିପରି ଭାବେ କାଞ୍ଚିର କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟରେ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଗଲା। ମୋ ଦୟାରେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଦୈବ ବନ୍ଧନ ଗଢ଼ିଗଲା। ସେଉଁଠି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ବିବାହ କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ର ସହିତ ବିଧିବତ ହେଲା। ଦେବ ଭୂଷଣ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ସମେତ ସେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ରୋହିଣୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ସବୁଠି ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ସୁଖ ଥିଲା। ଶ୍ରୀମତୀ ରାଜକୁମାରୀ କେବେ କେବେ ନିଜକୁ ହରାଇ ଦେଇଛନ୍ତି ଭାବୁଥିଲେ; ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ନିଜକୁ ହରାଇ ଦେଉଛି ଭାବୁଥିଲା। ସେ ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ର ନାଗରିକମାନେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶଚୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ପରସ୍ପରରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭଳି ଏକ ଦିନ ଶ୍ରୀମତୀ ରାଜକୁମାରୀ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଲି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ପ୍ରେମରୁ, ଆପଣ ଏହି କଥା କହିବା ଉଚିତ।” ତାଙ୍କ ନୟନ କମଳଦଳ ସଦୃଶ ରାଜପୁତ୍ର ମଧୁର କଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ସବୁ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କହିବି, ମୋ ସତ୍ୟର ଶପଥ। ଏହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା, ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନିର୍ମିତ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ; ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?” “ନହେଲେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବି।” ଏଠାରେ ଏକ ନିୟମ ରହିଛି—ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ପରେ, ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଷ୍ଟମୁକ୍ତ କରି ସଫଳ ଭାବେ ନିୟୋଗ କରି, ପଞ୍ଚମ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଏହି ଧର୍ମ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଏହା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।