ଏକ ଦିନ, ଆକାଶରେ ଯଦି ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ଉଦୟ ହେଉଥାନ୍ତି, ସେହି ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଯେପରି, ସେପରି ଦେଖାଗଲା ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଚାୟା। ସେଠି, ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ମୁନିଜନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: “ଯଦି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ବର ଦେବେ, ହେ କେଶବ, ସେହି ବର ମୋର ଭକ୍ତ ପାଇଁ ହେଉ। ଏବେ ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ଯାନବାହନ ସହିତ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ଭୋଜନ କରି, ଆସନ୍ତାକାଲି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସେ ବରଦାତା ହେଲେ; ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଏକ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣି ଦେଲେ। ଏହି ଦାନ ପରେ, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଗୌରମୁଖ ମୁନି ଅନେକ ଋଷିମାନେ ସହିତ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଏକ ଗୃହର ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହା ହିମାଲୟ ଶୃଙ୍ଗ ପରି ଉଚ୍ଚ, ମେଘପରି ବିଶାଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଶତମହଳ ବିଶିଷ୍ଟ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିଆ ବର ପାଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି ହଜାର-ହଜାର, କୋଟି-କୋଟି ଗୃହ ତିଆରି କଲେ। ସେ ଗୃହମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଦେଉଳ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରିହେଲା, କୋକିଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀର ଡାକ ଖେଳୁଥିଲା, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗ ଓ କେଶର ଗଛ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ସେସବୁ ଉଦ୍ୟାନରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଥିଲା; ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଅଲଗା ଅସ୍ଥାନ ଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ଚଟଣା, ଚୁଷଣ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକା ଭାତ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ରଖିଥିଲେ। ସେ ସବୁ କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଏହି ଗୃହମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ।” ମୁନିଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ରାଜା ସେ ମହାପର୍ବତ ସଦୃଶ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବକମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ଗୌରମୁଖ ମୁନି ସେ ଦିବ୍ୟ ମଣି ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ସ୍ନାନ, ଭୋଜନ ଓ ଯାତ୍ରା କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ଦାସୀମାନେ ପଠାଇଦେବି।” ଏପରି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଣିଟିକୁ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ମଣିଟି ରଖିବା ସହିତ, ଏଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରୂପବାନ୍ କନ୍ୟାମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ସବୁ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ମୃଦୁ ଚାଳ, ମନୋହର ଚେହେରା, ମୃଦୁ କେଶ, ଚମତ୍କାର ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା; କିଛି ହାତରେ ସୁନାର ଭାଣ୍ଡ ଧରି, ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ସେବକମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ସେବାକମାନେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ନାରୀମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ସେବକ, ରାଜପଥରେ ଥିବା ଲୋକ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଦେଲେ। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା; ରାଜା ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, କେହି ଗାନ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନ୍ୟାନ କରିଥିବା ବେଳେ ହୁଏ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ସେବା ମଧ୍ୟରେ ମହାମନା ରାଜା ସ୍ନାନ କଲେ; ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ: “ଏହା କି ମୁନିଙ୍କ ଶକ୍ତି, କି ତାପସ୍ୟାର ଫଳ, କି ମଣିର ମାୟା?” ସ୍ନାନ ପରେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଯେପରି ମହାମୁନି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେପରି ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା, ତାଙ୍କ ସେବକ, ସେନା ଓ ଯାନବାହନ ସହିତ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ପ୍ରଭାତର ଲାଲ ରଙ୍ଗର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲା। ପରେ ରାତି ଆସିଲା, ଶରଦ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରାରେ ଶୋଭିତ; ଚନ୍ଦ୍ରମା, ରୋହିଣୀର ସାଥୀ, ମୃଦୁ ରଶ୍ମି ଛଡ଼ାଇ, ଶାନ୍ତ ଗୁଣରେ ମିଶିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ୍ୟ ବୃଗୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଓ ଦାନବ ଗୁରୁ ଅନ୍ଧକାର ରଶ୍ମି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଉଦୟ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପକ୍ଷରେ ଯିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ଚମକିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଜଗତର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ, ଜୀବମାନଙ୍କ ମନ ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ ଚାଲିଥାଏ। ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଗାଢ଼ ରକ୍ତିମତା ବିଦାୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଶ୍ଵେତ ହୋଇ ମୁକ୍ତି ପାଉଥାଏ; ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଜଗତର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଶ୍ଵେତ ରଶ୍ମିର ମଣ୍ଡଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ଚକ୍କର ପରି ଶୁଭ୍ର ଥିଲା, ତାଳ ଏଠାରେ କେହି ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର କରିପାରେନାହିଁ; ସେଇ ସମୟରେ ଦକ୍ଷମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚଳନ କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିଜ କର୍ମରେ ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ, ବୁଧଙ୍କ ଉଦୟରେ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ସେବକମାନଙ୍କ ଅଭିଲାଷା, ଦୀର୍ଘ ସମୟର ନିକଟତାରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ପାଉଥିଲା। ଧୂମକେତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶକୁ ରକ୍ତିମ କରୁଥିଲା, ରାଜା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପଥରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ; ଦୁଷ୍ଟମାନେ କେବେ ଉତ୍ତମଙ୍କ ସଂଗରେ ନିଜ କୌଶଳର ଶୁଦ୍ଧତା ଦେଖାଇପାରେନାହିଁ। ଯେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଚମକିଯାନ୍ତି; ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରି, ମୂଳ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିରଣର ସଂଯୋଗରେ ଉଚ୍ଚତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା, ତିନି ଦୋଷରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକମାନେ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ; କୌଶିକ ବଂଶରେ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ବେଦୀୟ କ୍ରିୟା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କଦାପି କରାଯାଏନାହିଁ। ମୋ ସେଇ ପୁଅ, ଯିଏ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଏକତ୍ର କରି ରାଜସିଂହାସନ ପୂଜା କଲା, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଚମକୁଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ କରି, ଅପ୍ରାପ୍ୟ ବିଷୟକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ।