ଏହି କଥାରେ, ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ଏକ ଅଷ୍ଟମ ଭକ୍ତ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ମୋର ବିଧିକ୍ରମ ସମ୍ପାଦନ କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ, ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ସେଠି ସୋମ ନାମକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ । ସେ ପଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରକୁ ମୁହଁ କରି ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ । ଏହି ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ମୋର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ମହାପତି ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ତିରିଶି ଶତ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଧନ, ଗୁଣ ଓ ଦାନଶୀଳତାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ । ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ସେ ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ । ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ, ଯିଏ ମୋର ପଥ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଜଣା ଉଚିତ୍ । ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ପ୍ରବଳ ହୁଏ ଏବଂ କେହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ ମାତ୍ର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସୋମ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ନାହିଁ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳାଘ୍ୟ । ଏହି ହେଉଛି ମୋର ପବିତ୍ର ସଉକର ଖେତ୍ରର ଚିହ୍ନ । ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା କଥା କହିବି, ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା । ସେଠାରେ ଏକ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ ଭାବେ ନୁହେଁ, କର୍ମଫଳର ଦ୍ୱାରା, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ । ସେ ଜଣେ ରାଜକୁମାରୀ ଥିଲେ, ଚଉଡ଼ା ଆଖି, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗେ ଶୋଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ରୂପବାନୀ ଥିଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଧରିତ୍ରୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିଲେ, ସେଠି ଗୃଧ୍ର ଓ ଶ୍ୟାଳ ମାନେ ମାନବ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି । ଏହିପରି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରକାର ଚିହ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏପରି ଜନ୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତି?" ଧରିତ୍ରୀଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—"ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହି ତଥ୍ୟ ଏବେ ଶୁଣ । ସେଇ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, କର୍ମଫଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ସବୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ, ତିନି ନିଜ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ । କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ । ସେଠାରେ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲା । ସେ ପାଣି ପିଇ, ଗଛର ଏକ ଶାଖାକୁ ଚଢ଼ିଗଲା । ଅନିଚ୍ଛାରେ, ସେ ସୋମଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲା । ସେଠାରୁ, ସେ ଗୃଧ୍ରବଟ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି ଶ୍ରାମ ନିବାରଣ କଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଗୃଧ୍ର ଆହତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ହୃଦୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ପରେ, ସେଇ ରାଜକୁମାର ତାଙ୍କର ପଖ ଛେଦ କରି ନେଇଗଲେ । ଏହିପରି ଅନିଚ୍ଛାରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧତା ବ୍ୟାପ୍ତ କରୁଥିଲେ । ଏହି ଶ୍ୟାଳ ତାପରେ କାଞ୍ଚି ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚୋଷଣ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ କୋକିଳ ଭଳି ମଧୁର କଣ୍ଠ ଥିଲେ । ଏହିପରି ଭାବେ କାଞ୍ଚି ରାଜ୍ୟରେ, କଳିଙ୍ଗ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଗଲା । ମୋର କୃପାରେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ବନ୍ଧନ ଗଠିତ ହେଲା । ସେଉଁଠି ସେ କଳିଙ୍ଗର ରାଜକୁମାର ସହିତ ବିଧିବତ ବିବାହିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେବମାନ୍ୟ ଭୂଷଣ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ ଓ ନାରୀମାନେ ମିଳିଲେ ।