ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଭ ସମୟରେ ଉଠି, ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକର ପାଠ କରେ, ସେ ଅନେକ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ, ଏହା ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦାୟକ। ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପାଠ ପ୍ରତିଦିନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହା ପଢ଼ିବା ଉଚିତ, ଏହା ଅଧିକାର ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ସମାନ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପବିତ୍ର ପାଠ ଅଜ୍ଞାନୀ ବା ଦୁଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଦାପି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଉଚିତ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଏଠାରେ କହିଦେଇଛି। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଭାରାହ ପୁରାଣର "ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ସୂତ୍ର" ନାମକ ଏକ ଶତ ଛତ୍ରିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଏଠାରେ ଶୁରୁ ହେଲା ଗୃଦ୍ଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳଙ୍କ କଥା। ଏଠାରେ ଆଦିତ୍ୟ ବ୍ରତର ଦାନ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମହାପାପ ଶୁଧି ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଧର୍ମର ସାରଥିବା କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଏହି ବେଳେ ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ, “ହେ ମହାବାହୁ, କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ନାମକ ଶୁଭ ବ୍ରତ କଣ ଓ କିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ?” ଶ୍ରୀବରାହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋର ପରମ କ୍ଷେତ୍ର କୁକାମୁଖ ଏବଂ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରିୟ। ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ପାତାଳ ଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲି। ପୃଥିବୀ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ବା ପାନ କରିବାରେ କଣ ଫଳ ମିଳେ?” ତେବେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ସୌକର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁ ଗତିକୁ ଲଭନ୍ତି, ଶୁଣ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଏଠିର ମହତ୍ ଫଳ ଅଛି। ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଫଳ ଶୁଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରି। ଏଠାରେ କେବଳ ଆସିଲେ କିମ୍ବା ମୋ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ଦଶ ପୂର୍ବଜ, ଦଶ ପରଜନ୍ମ, ସାଥିରେ ସାତ ଓ ପାଞ୍ଚ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତରପୁରୁଷ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଶୁଭ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ମାନବ ଜନ୍ମ ଲଭି, ପାପ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସୌକର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନର ଫଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ବୈଶାଖ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବଡ଼ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ହୁଏ। ସେ ପାପ କରେନାହିଁ, ଦୀକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଚାରିଭୁଜା ଧାରଣ କରି, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହେ ବିଶାଳନୟନି, ଏହି ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ନିଜ ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସେ ହାତ ଜୋଡି, ମସ୍ତକରେ ରଖି, ମୃଦୁ ବାଣୀରେ କହିଲେ, “ଏହି କଥା ମୋତେ ସତ୍ୟସତ୍ୟ କହ, କାରଣ ମୋତେ ଏହି ବିଷୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।” ତେଣୁ ଭଗବାନ ଧ୍ୱନିମୟ କଣ୍ଠରେ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯିଏ ମୋତେ ଏଭଳି ପୂଜା କରିଛି, ତାହାର କାରଣ ଏହି। ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ମୋର ତେଜରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, କଥା କହିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ, ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବାଣୀ ଧାରଣ କରି, ସୋମକୁ ଆଦେଶ କଲେ, “ହେ ସୋମ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସତ୍ୟ କଥା କହ।