ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହିପରି ଏକ ଦିନ ସେ ମହାମୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ଭୂ ଓ ଭୁଵଃ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଜନ ଓ ମହଃ ରୂପେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆପଣେ ତପସ୍ଵି, ଆପଣେ ସତ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ବିସ୍ତାରିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ, ଋଗ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବେଦ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ। ଗଛ, ଔଷଧି, ଅରଣ୍ୟର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପ—ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ମୁଁ ଏବେ ଏକ ରାଜା, ଦୁର୍ଜୟ ନାମକ, ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବାକୁ ମୁଁ ଉତ୍ସୁକ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଦରିଦ୍ର, ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ମୋତେ ଆହାର ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ଯାହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବି, ଯାହାକୁ ଦେଖିବି—ଗଛ, ଘାସ, କିମ୍ବା ମୂଳ—ସେସବୁ ଚାରି ପ୍ରକାର ଆହାର ରୂପେ ପରିଣତ ହେଉ। ଏବଂ ମୁଁ ମନରେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରିବି, ସେସବୁ ମୋ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ ହେଉ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର। ଏପରି ଭାବେ ମୁନିଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ କେଶବ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଦୟାମୟ ଭାବରେ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚାହୁଁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଚାହିଁ।" ଏହା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ। ତାହାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଶଂଖ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଗରୁଡ଼ାରେ ବସି, ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଗଲେ। ଯଦି ଆକାଶରେ ଏକା ସମୟରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କର ଦେହ। ଏକେ ସ୍ଥାନରେ ସେ ମୁନି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ, ଚମତ୍କୃତ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା। ସେ ମୁନି ମସ୍ତକ ନମାଇ, ହସ୍ତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଯଦି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ବର ଦେବେ, ହେ କେଶବ, ସେ ବର ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ପାଇଁ ହେଉ। ଏବେ ଏହି ରାଜା, ସେଙ୍କର ସେନା, ରଥ-ଘୋଡ଼ା ଆଦି ଆମ ଆଶ୍ରମରେ ଆହାର କରି, ଆସନ୍ତାକାଲି ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ମନୋବାଞ୍ଛିତ ବରଦାତା ହୋଇ, ମୁନିଙ୍କୁ ମନୋନିଗ୍ରହ ଶକ୍ତି ଓ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ମଣି ଦେଲେ। ଏହା ଦେଇ, ସେ ଭଗବାନ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ମୁନି ଗୌରମୁଖ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ନିଜ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ମୁନି ହିମାଳୟ ଶୃଙ୍ଗ ସମାନ ଉଚ୍ଚ, ମେଘ ସମାନ ଭାରି, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତମହଳା ଏକ ଭବନ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିଆ ବରରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି ହଜାର ହଜାର, କୋଟି କୋଟି ଭବନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେସବୁ ଭବନ ଚାରିପାଖରେ ଦେଉଲି, ଉଦ୍ୟାନ, ଏବଂ କୋକିଳ ଓ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗ, କେଶର ଗଛ ଲଗାଇଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶାଳା ଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଭୋଜ୍ୟ, ଭୋଗ୍ୟ, ଚଟଣି, ଚୁଷଣୀ, ଏବଂ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଚାଉଳର ଢେର ସୁନା ବାଟିରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏପରି କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନା ସହ ଏହି ଭବନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କର।” ଏପରି କଥାରେ, ରାଜା ପର୍ବତ ସମାନ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ମୁନି ଗୌରମୁଖ ସେ ଦିବ୍ୟ ମଣି ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାତ୍ରାର କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରିବା, ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ କନ୍ୟା ଓ ସେବକ ଦେଉଛି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ମଣି ସେଠାରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ମଣି ରଖିବା ସହିତ, ସେଠାରୁ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ, ମୃଦୁ ଚର୍ମ, ଚମତ୍କାର ଦେହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶ, ଅଳଙ୍କୃତ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଥିଲେ; କିଛି ସୁନା ବାଟି ନେଇ ଆଗକୁ ଯାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସେଇ ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷ ସେବକମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଚର, ଖାଲି ଭୋଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେସବୁ ମହିଳା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାସ, ରାଜପଥରେ ରହୁଥିବା ମଣିଷ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା; ରାଜା ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳା ନୃତ୍ୟ କଲେ, କିଛି ଗାନ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନାନ କରିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ସେବାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ମହାମନା ରାଜା ସ୍ନାନ କଲେ; ଏବଂ ଚମତ୍କୃତ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଶକ୍ତି ମୁନିଙ୍କର, କି ତପସ୍ୟାର, କି ମଣିର?” ସେ ଏଭଳି ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଆହାର ଉପଭୋଗ କଲେ। ଯେପରି ମହାମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେପରି ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା, ରଥ-ଘୋଡ଼ା ସହ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରକ୍ତିମ ରଙ୍ଗରେ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ରାତି ଆସିଲା, ଶରଦ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଅଳଙ୍କୃତ; ରୋହିଣୀପତି ଚନ୍ଦ୍ର ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଝାଇଲେ। ବୃଗୁ ମହାର୍ଷି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଦାନବ ଗୁରୁ ଏକାସାଥି ଅନ୍ଧକାର ରବି ସହ ଉଦୟ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ଦେହୀମାନେ ସ୍ୱଭାବତଃ ମନରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଗାଢ଼ ରକ୍ତିମତା ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ଶ୍ୱେତ ହେଲେ; ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସ୍ୱଭାବିକ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରିଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେଲେ। ‘ଶ୍ୱେତପତି’ ନାମକ କିରଣମାଳାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମର ଚକ୍କର ଭଳି, ଧୂମକେତୁ ଘନ ଅନ୍ଧକାର କରିପାରିଲା ନାହିଁ; ସେ ସମୟରେ ପ୍ରଭିନ୍ନମାନଙ୍କର ଚଳନ ଚିତ୍ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।