ପ୍ରଭୁ ଏହିପରି କହିଲେ, “ଏବେ ମୁଁ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଥା ଅଛି, ତାହା ତୁମକୁ କହିବି। ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ମଣିଷ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ, କୁଶ ଘାସ ଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ‘ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିଷୟରେ ଆଉ ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଏମିତି ଜନ୍ମ ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଏପରି ଲୋକ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଥା କହିବି। ଏହି ମଣିଷ ଏକ ଦିନ ବାର୍ଲି ଓ ଗାଈର ମୁତ୍ର ଖାଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କଲେ ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଫେରେ ନାହିଁ, ସିଧାସଳଖ ମୋର ଲୋକକୁ ପାଏ। ଯଦିଓ ସେ ମୂର୍ଖ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ମୋର ଏହି ବରାହ ରୂପର ଶରୀରରେ ଯେତେ ଟିକି ଅଛି, ସେତେ ଦିନ ସେ ଏହି ଶରୀରରେ ରହେ। ଏହି ବିଷୟରେ ଆଉ କିଛି କହିବି, ହେ ଧରିତ୍ରୀ, ଶୁଣ। ଏହି ଦଶା ଯେତେଦିନ ଥାଏ, ସେତେଦିନ ଶରୀରରେ ରହେ। ପୁଣି କହିବି, ହେ ପୃଥିବୀ, ଶୁଣ। ଏହିପରି ଦଶାରେ ସେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏହା ପରେ ସେ ଏକ ମହାନ, ସଫଳ, ଶୁଦ୍ଧ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି। ସେ ଧନ, ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ପବିତ୍ରତାର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ଏଭଳି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିପରି ମଣିଷ ସାତି ଦିନ ମାତ୍ର ଦୁଧ ଖାଇ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ତପସ୍ୟା କଲେ, ହେ ମହାନ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଏହାର ତ୍ରୁଟି କଥା କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି କଥା ଠିକ ଭାବେ ଶୁଣ। ଏହା ପରେ ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ହୋଇ, ମୋର ଭକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଦିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମଦ୍ୟପାନ କରେ, ତେବେ ତାହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କିଛି ନାହିଁ। ତଥାପି, ଯଦି ସେ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣୀ ମଦ୍ୟପାନ କରେ, ତେବେ ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଫେରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସେ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ନରକରେ ଏକ ବରାହ ରୂପେ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଏ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ପୁଣି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି କେହି କୁସୁମ୍ଭ ଡାଳକୁ ଝାଡ଼ୁ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେଥିପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି? କିଭଳି ସେ ପାପମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ?” ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ଖାଇଥାଏ, ତେବେ ଉତ୍ସାହରେ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି… ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତାହା ଧୋଇନଥିଲେ, ହେ ମାଧବୀ, ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋର କୃତ୍ୟ କରେ କିମ୍ବା ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ତେବେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ସେ ଏକ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗବିକଳ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଲୋକ ପାଇଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କହିବି। ଏହିପରି ଲୋକ ଆଠି ମେଉଳ ଉପବାସ କରି, ମୋର ଉପାସନାରେ ଲିନ ହେବା ଉଚିତ। ତା’ପରେ ସେ ଜଳାଶୟକୁ ଯାଇ, ଶାନ୍ତ, ନିଗ୍ରହୀତ ଓ ନିୟମିତ ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ। ରାତି ଶେଷ ହେଲେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଏଭଳି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିଥିବା ଲୋକ… ଯେଉଁଠି କେହି ମୋର କୃତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନୂତନ ଚାଉଳ ତିଆରି କରେ ନାହିଁ, ସେ ମୋର କୃପାର ପାତ୍ର ହୁଏ।