ଏକ ସମୟର କଥା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମହାସ୍ୱାମୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ମାୟାଶକ୍ତି ହରାଇଯାଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା ହରାଇ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଯୋଗବଳ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ କିଛି କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କେହି ପଚାରିଲେ, “ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ? ତୁମେ ଅନ୍ଧକାର ମୂଢ଼ତାରେ ଢାକିଯାଇଛ। ତୁମେ ହେଉଛ ଭୈଶାଖ ମାସର ବିୟୋଗ, ତୁମେ ମୂଳ କାରଣ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶେଷ ଶରଣ। ତୁମେ ତୁମ ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛ, ତଥାପି ନିଜକୁ କାହିଁକି ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାଁ?” ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେପ୍ରଶ୍ନ କରିଛି, ତାହା ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କହ। ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।” ପାପର ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟି ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସେ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—ଏହି ଏକମାତ୍ର ଦେବ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାସ୍ୱାମୀ। “ମୁଁ ଏବେ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ସଂଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣ, ହେ ମାଧବ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ମାତ୍ର ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ତାହାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ।” ଏଭଳି କଥା ମୋତେ କହି, ଜୀବମାନ୍ୟଙ୍କର ମହାସ୍ୱାମୀ ହରା କହିଲେ, “ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ସେଇ ତ୍ରିପୁରକୁ ବିନାଶ କରିଛି। ସେଠାରେ, ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଦଶ ଦିଗରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଯୋଗ ଓ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସେମାନଙ୍କର ଶାସନ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା, ହେ ମାଧବ। ଏବେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ, କେମିତି ଏହି ପାପର ପବିତ୍ରିକରଣ ହେବ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ?” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲି। ମୋର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ କେଉଁଠି ଏମିତି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଯିବାକୁ ପାରିବା, ଯେଉଁଠାରେ ସମତା ଅଛି? ଏହି ପାପ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି। ସେଠାରେ, ଲୋକେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମାଂସ ଓ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ତୁମେ ପୁନଃ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ। ସେଠାରେ ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବ। ସଦା, ପାପରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଖୋପଡ଼ି ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିବ।" ଏପରି ଭାବେ ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲି। ଏହିପରି କାରଣରୁ, ହେ ପୃଥିବୀ, ମୋତେ କ୍ରିମାସ୍ଥଳ (ଶ୍ମଶାନ) କେବେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ। ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ କାହିଁକି ଶ୍ମଶାନକୁ ଅପ୍ରିୟ ମନେ କରେ, ତାହା କହିଦେଲି। ଏବେ ମୁଁ କହିବି, କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। କେହି ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ, ଏକ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, କୁଶ ଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ଏହି ଉତ୍ତମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଶୁଣ। ସେଠାରେ ଏମିତି ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ସେ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କହିବି। ଏକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଜଉ ଓ ଗାଈର ମୁତ୍ର ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ପୁନଃ ଏହି ଜନ୍ମସାଗରକୁ ଫେରିନାହାନ୍ତି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯଦିଓ ସେ ମୂର୍ଖ, ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ, ତଥାପି ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ବରାହ ଆକୃତିରେ ମୋ ଦେହରେ ଯେତେ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ପାଇଁ... ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ କଥା ମହାପୁରୁଷ ମୁଁ ଉଦ୍ବୋଧନ କଲି।