ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—ଯେଉଁ ଜନ ଜାଳପାଦ ଭୋଜନ କରି, ପରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସଚେତନ ଓ ରୋଗ-ଶୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅପରାଧର ଫଳରେ, ସେ ପ୍ରଥମେ ଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୋର ମଗର ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ପଛରୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ରୂପେ ଅବତାର ନେଉଛି। ଏପରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ସେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରେ। ସମସ୍ତ କର୍ମ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ପାପ ଦୂରିକରିବା ପାଇଁ, ତିନି ଦିନ ଫଳ ଭୋଜନ କରିବା, ତିନି ଦିନ ତିଳ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଚୌଦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଭାବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଶରୀର ସହିତ ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏଭଳି, ଜାଳପାଦ ଭୋଜନ ଅପରାଧର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଭଗବାନ୍ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କ୍ରିୟାର ସୂତ୍ର କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୀପକୁ ଛୁଇଁ, ମୋର କ୍ରିୟା କରେ, ସେ ଯଦି ଚଣ୍ଡାଳ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ତଥାପି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗବତ ଶୁଦ୍ଧ ପରିବାରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ଗର୍ଭର ଦୁଃଖକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି। ସେ ଚାରି ଦିନ ପରେ ଏକଥର ଖାଇବା ଓ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଶୋଇବା ନିୟମ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋର କ୍ରିୟା କରି, ସେ ଶୁଭତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯେଉଁ କିଛି ଏହି ସଂସାରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଏବେ ମୋ ଅପରାଧ ଓ ଦୋଷର ଫଳ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଶୁଣ। ଏହି ପାପରେ, ସେ ସାତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶର ରାଜା ଗୃଧ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ପଛରୁ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପିଶାଚ ରୂପେ ଅବତାର ନେଉଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଭୂମି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ଆପଣ ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଏହି ତିଣି ପ୍ରକାର ଧର୍ମ କ’ଣ, ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ବାଣୀର ଅର୍ଥ କ’ଣ?” ତେବେ, ଭଗବାନ୍ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ କପାଳ ନେଇ, ରାତିରେ ଶ୍ମଶାନରେ, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଉପାଖ୍ୟାନ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ହେ କମଳନୟନେ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ତିନି ନଗର ରୂପେ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ନାରୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଏକ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କର ମନର ଶକ୍ତି ହରାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ସେଠାରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗଣମାନେଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କଲି, ଶଙ୍କର ଆଉଥରେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିବେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବାରୁ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମହାନ୍ ନାୟକ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ହରାଇ, ଅପରାଧ ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ମୁଁ ପଚାରିଲି—“ହେ ରୁଦ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ଏଠାରେ ଅବାକ୍ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ? ତୁମେ ବୈଶାଖ ମାସର ବିଭେଦ, ତୁମେ ଆଦି ଓ ତୁମେ ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱ-ରୂପ ଜାଣିପାରୁନାହାଁ କି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦିଅ। ତୁମର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।” ପାପରେ ଦଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ ଏକମାତ୍ର ନାରାୟଣ। ମୁଁ ଏବେ ଏକତ୍ୱ ଓ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।