ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଭକ୍ତ ଯଦି କ୍ରୋଧୀତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ସେ ତାଙ୍କର କାର୍ମିକ ଦୋଷରେ ଆଗମନ କରିଥିବା ଜନ୍ମଚକ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ । ଏହି ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ଭକ୍ତ ୩୦୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଉଲି ମାଛ (ବେଙ୍ଗ) ହେବେ, ତାପରେ ୧୦ ବର୍ଷ ଦାନବ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେବେ । ସେ ପାଞ୍ଚ, ସାତ କିମ୍ବା ନଉଥର ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ରସୁଣ ଓ ଖର ଭସ୍ମ ଭୋଜନ କରି, ଆକାଶରେ ଚଳନ କରିଥାଏ । ନିଜ କାର୍ମିକ ଦୋଷରେ ସେ ସଂସାର ସାଗରରେ ପହଁଚିଯାଏ । ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମେ ଆଗରୁ କହିଥିଲା । ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହା ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ । ଏହି ଗୁହ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ମୋର ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ, ଅଶକ୍ତ, ନିର୍ଭୟ, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଭରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ପଦ୍ମନେତ୍ରୀ ବରାହ ଦେବୀ ପୃଥିବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ପୃଥିବୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବରାହ ଦେବ କହିଲେ— “ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହା ମହାଭାଗ୍ୟ ଓ ଶୁଭ । ମହାଦେବୀ, ଯୋଗର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଅବଗତି ଥିବା ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହି ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଅତି ଗୁହ୍ୟ ।” ଏହିପରି ଶୁଣି, କୁମାରଙ୍କ କଥାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପୃଥିବୀ କହିଲେ— “କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ନିୟମ ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସ୍ଥାପିତ ।” ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ମାୟାବୀ, ମୋତେ କହିଲେ— “ମୁଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାଗବତ ଭକ୍ତିରେ ଆଠ ଦାନ ଦେଇଥିଲି । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏହିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କହିଛନ୍ତି । ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କରେ ।” ଏହିପରି, ଧର୍ମ ଅଭିଲାଷୀ ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ତୁମେ ସେଠି ଧର୍ମ କଥା କହ, ଯାହା ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ।” ତାପରେ, ପଦ୍ମନେତ୍ରୀ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ବରାହ ରୂପେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, ଯାହା ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଏ । ସେ କହିଲେ— “ଭକ୍ତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ, ଧନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ । ଯେ ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ ଚାହୁଁଥିଲେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ଏହିପରି କରିଥିବା ଲୋକ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଯେ ମୋତେ ଅନୁଚିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, ସେ କିପରି ପତନ ପାଏ, ଶୁଣ ।” “ଅବିବେକୀ ଭକ୍ତମାନେ, ଯେମାନେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ଦୋଷରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି । ସେ ପଞ୍ଚ ବର୍ଷ ମୌନ ଓ ବାରୋ ବର୍ଷ ବୃଷ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ । ତିନି ବର୍ଷ ନିଶ୍ଚୟ ମହିଷ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବେ । ଯେମାନେ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ ବିନା ଫୁଲ ଦିଅନ୍ତି, ଯଦି ଭିତରୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତ ଶୁଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି । ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟ ବିଧି ଯେଉଁଥିରେ ମଣିଷ ଶୁଦ୍ଧି ପାଏ, ମୁଁ କହିବି ।” “ସପ୍ତଥର ବୀରାସନ ପ୍ରକ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ । ତିନି ଦିନ କେବଳ ଯବ ଭୋଜନ କିମ୍ବା ତିନି ଦିନ କେବଳ ବାୟୁଭକ୍ଷଣ କରିବା ଉଚିତ । ଏହିପରି କରି ସମସ୍ତ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ।” ଏପରି ଭାବେ, ପୂଜା ଓ ଏହା ସଂପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅପରାଧର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିଷୟରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଶତ ତିରିଶି ଚାରି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏବେ, ଯେଉଁମାନେ ଜାଲ କିମ୍ବା ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜନ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି— ଯେ କେହି ଲାଲ ଉପରଣ ପିନ୍ଧି ମୋ ସମୀପକୁ ଆସେ...