ଧରଣୀ ଦେବୀ ବରାହ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପାପ ଓ ଶୁଦ୍ଧିର ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଆପଣ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।” ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ମୋର ଉପାସନା ରୁ ଅପସ୍ୟାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ କେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ଉପରେ ଆମେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଅପରାଧ କରି, ପରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କିଟ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଯଥାଯଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି; ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଧରଣୀ ଦେବୀ ପୁନଃ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକ କିପରି ପୁନଃ ସଫଳ ହୋଇପାରିବେ?” ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ମୋର ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଲୋକମାନେ ମୋର ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ, ଚିତ୍ତରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ସଦା ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆଶା କରେ—ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେ ଅଛନ୍ତି, ଶୁଭ, ଭଗବତ୍-ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ପବିତ୍ର। ସେମାନେ ଅଭିମାନ ରହିତ, ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ। ଯଦି ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ମଣ୍ଡୁକ ଭାବେ ଓ ଦଶ ବର୍ଷ ରାକ୍ଷସ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି। ତା’ପରେ ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ, ସାତ କିମ୍ବା ନଉ ଥର ଅନ୍ଧ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ରସୁଣ ଓ ଖାର ଖାନ୍ତି, ଆକାଶ ରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି। ନିଜ କର୍ମର ଦୋଷରୁ, ସେମାନେ ସଂସାରର ଅସୀମ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଆହା! ତୁମେ ପୂର୍ବେ କହିଥିବା ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ବିଷୟଟି ଏହି। ଧରଣୀ ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋର ଚିତ୍ତ ବିକଳ ହୋଇଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଏହା ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ମୁଁ ଭୟ ଓ ଶୋକରେ ଅଛି। ଏବଂ, ମୋର ପ୍ରିୟ ପାଇଁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥାଏ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି, ଭୟ ରହିତ, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ କେଉଁପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ?” ଏହାପରେ, ପଦ୍ମନୟନ ବରାହ ଦେବୀ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଧରଣୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ଋଷିଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବରାହ କହିଲେ, “ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ। ହେ ଦେବୀ, ଯୋଗର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଜାଣିଥିବା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କୁମାରଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଧରଣୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “କର୍ମ, ଅନୁଷ୍ଠାନ, ନିୟମ ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପୃଥିବୀ ରେ ନିଷ୍ଠିତ। ସେଥିରେ, ମାୟାକର୍ତ୍ତା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କଥା କହିଥିଲେ। ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏହି ବ୍ରତ କରିଛି। ଭଗବତ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଘରେ ଅଷ୍ଟ ଦାନ ନିୟମାନୁସାରେ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କହିଛନ୍ତି। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ବରାହ ଦେବୀ ର ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମ ରେ ଆସକ୍ତ। “ତୁମେ ସେହି ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତା’ପରେ, ପଦ୍ମନୟନ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ସେ ଲୋଟସ୍-ଆଇଡ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ରୂପରେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—“ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ଚାହେ, ସେମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ପୁନଃଜନ୍ମ ଚକ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ। କିନ୍ତୁ, ଯିଏ ମୋତେ ଅନୁଚିତ ଫୁଲ ଦେଇ ପୃଥିବୀ ରେ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ଅପସ୍ୟାନ୍ତ ମୁଁ କହିବି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା। ମୂଢ଼ ଭକ୍ତମାନେ, ମୋର ଇଚ୍ଛା ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଦୋଷରୁ, ଅଜ୍ଞାନର ଦୁଷ୍ଟିରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।