ଏକ ସମୟର କଥା, ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ନାରାୟଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ। ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: “ପ୍ରଭୁ, କେବଳ ଏକ ଅପରାଧ କେମିତି ସମସ୍ତ ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଅପରାଧ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ, ଏହା ହେଉଛି ମହାପାପ। ମାନବ ଯଦି ଦାନ୍ତ କାଠି ଚବାଇ ନ ଖାଇ ଖାଇବାକୁ ବସେ, ତେବେ ସେ ଦେହର କଫ ଓ ପିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୋଇ ଏହି ପାପର ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ବୀଜକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ।” ପୃଥିବୀ ଏଉଁପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଧର୍ମ ଉନ୍ମୂଳିତ ହେବା ନ ଦେଇ, କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ?” ତାହିଁରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ କହିବି, କିପରି ମାନବ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯଦି କେହି ଦାନ୍ତ କାଠି ଚବାଇ ନ ଖାଇ ଖାଇଥାଏ, ସେ ଦୁଇ ଓ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିବା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ପାଇପାରିବ। ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।” ଏହି ଭାବେ, ଦାନ୍ତ କାଠି ଚବାଇ ନ ଖାଇବାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ବିଷୟର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନର୍ବାର, ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା। ନାରାୟଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପୃଥିବୀ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “କିପରି ଲୋକ ଏପରି ଅପରାଧ କରିବାକୁ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୁଏ? ଏହି ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖର କଥା। ଦୟାକରି ଏହାର ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ଏହା ହେଉଛି ଅପରାଧର ଚିହ୍ନ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଅପରାଧ ଘଟେ, ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଆସେନାହିଁ। ଘରସ୍ଥ ଯେମାନେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଏକ ଦିନ ପବନ ଭୋଜନ କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଅପରାଧ ବୁଝିବେ, ସେଉଁଠି ଆଉ ପାପ ଲାଗେନାହିଁ। ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ମୋ ଲୋକକୁ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ।” “ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମୋର ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟତୀତ ଶ୍ମଶାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ଶିଆଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମୃତଦେହ ଭୋଜନ କରିଥାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ: ‘ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କେଉଁପାପ ରହିପାରିବ? ମୋତେ କହ, କିପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିଲେ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ?’” ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପାପ ନାଶକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ବିଧି କହିବି। ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ପାନ କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଏପରି ଅପରାଧ ଏବଂ ଦୋଷ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ପାପ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେହ ଏବଂ ମନ ମୋହ ଏବଂ କାମନାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେ ଅନ୍ଧ, ଗରିବ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହି ଅପରାଧ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।” ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ତିନି ରାତି ତପସ୍ୟା କରି, ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଶୋଇ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଭକ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ ରହିଲେ, ସେ ପାପ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯଦିଓ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଠାରୁ ବାହାରିଯାଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମୋର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଚଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।” ଏହିପରି, ପୃଥିବୀ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ ଏହି ପବିତ୍ର ଧର୍ମ ଓ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ବିଧି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲେ।