ପୂର୍ବରୁ, ହେ କମଳ-ନୟନ, ଏକ ମହା ଅସୁର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଗୁଡାକେଶା। ସେ ଚଉଦି ବର୍ଷ ଧରି ମୋତେ ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦେଖି ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ହେ ମହାଦେବୀ, ଗୁଡାକେଶାଙ୍କର ତପୋବନ ଦେଖି ଓ କିଛି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଚାରିଟି ହାତ ନେଇ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ କଥା କହିଲି। ମୁଁ କହିଲି— "ହେ ଗୁଡାକେଶା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କୁହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?" ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା, କାର୍ଯ୍ୟ, ଭାବ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଚିନ୍ତନ କରିଛ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି। ମୋର କଥା ଶୁଣି ଗୁଡାକେଶା କହିଲେ— "ଯଦି ଆପଣ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ମନ, ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମାରେ—" "ମୁଁ ଚାହେଁ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ବଧ ହେଉ।" "ଚକ୍ରର ଘାତରେ ମୋର ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥି କ’ଣ ହେବ?" ତାପରେ, ଗୁଡାକେଶା ତାହାର ମାଂସ ଓ ମଜା ଦ୍ୱାରା ଏକ ପାତ୍ର ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ନୈତିକ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ରହି, ସେ ମନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଚାହିଲେ ଯେ ଏହି ଅର୍ପଣ ପରେ ମିଳିବ। ହେ ଦେବତାମନ୍ଦର ନାଥ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସଂକଳ୍ପ ନେଇଥିଲେ, ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହି—"ତୁମେ କଉ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରହିବା, ତାହା କପର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବ।" ଯେଉଁ ଦାନ କପର ପାତ୍ରରେ ଭରି ମୋତେ ଦିଆଯିବ—"ସେ କପର ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର; ଏହି କାରଣରେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।" ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପକ୍ଷର ବାରହ ତାରିଖ, ବୈଶାଖ ମାସରେ—"ତୁମେ ମୋ ଲୋକକୁ ଆସିବା; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଚକ୍ର ଘାତର ଇଚ୍ଛା ରଖି, ଗୁଡାକେଶା ମୋର ସେବାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପକ୍ଷ ଆସିଲାପରେ, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରହି—"ମୁକ୍ତ କର, ମୁକ୍ତ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଚକ୍ର।" ତାପରେ, ଚକ୍ରର ଘାତରେ ଗୁଡାକେଶା ବିଦ୍ଧ ହେଇ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଥିଲେ। ଟିନ, ସିସା, ଜିଙ୍କ ଓ କଂସ—ଏଗୁଡିକ ଅଶୁଧ୍ଧ; ଲୋହା ଓ ଅଶୁଧ୍ଧ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧାତୁ ଅଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଅପବିତ୍ର। ପୃଥିବୀ ଉପରେ କପର ପାତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଅର୍ପଣ ହୁଏ—"ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଗବତମାନେ ଏହି ଦାନ ସଦା କରିବା ଉଚିତ।" ଦୀକ୍ଷିତ ଭାଗବତମାନେ ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଦାନ କରିବେ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଆଉ କଣ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି? ହେ ଦେବତାମନ୍ଦର ନାଥ, ଦୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସନ୍ଧ୍ୟା-ପୂଜା କିପରି କରେ, କୁହ। କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଭକ୍ତ, କାର୍ଯ୍ୟପରାୟଣ, ଏହା କରେ? ଶୁଣ, ମାଧବୀ, ସନ୍ଧ୍ୟା-ପୂଜା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ସତ୍ୟରେ। ଯେପରି ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେପରି ପୂର୍ବ ଓ ପର ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି। କିଛି ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା କରି, ଭକ୍ତମାନେ ମୋ ଲୋକରେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ମନ୍ତ୍ର— "ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତୁମେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏକ ଆଦି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ ଅଛି, ଯାହା ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।" "ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଆଦି ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପକୁ, ନିଜ ଅନ୍ତରେ ବସାଇଛୁ, ଏହିପରି—" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ଭକ୍ତମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା-ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ଗୌରବମୟ ଭୂକୁର୍ମ ପୁରାଣରେ, "ଚତୁର୍ବର୍ଗ ଦୀକ୍ଷା ଓ କପରର ବିବରଣ" ନାମକ ଏକ ଶତ-ଏକୁଣ-ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। ଏବେ ରାଜାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ। ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ହେ ପୃଥିବୀ— ପୃଥିବୀ କହିଲେ: "ଶୁଣି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲି, ହେ ପ୍ରଭୁ।" "ଆହା, ସତ୍ୟରେ, ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ!" "ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।" "ଏ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ପୂର୍ବ ଓ ପର ଅପରାଧ, ଏକୁଣ-ତିରିଶ ଯାଁଠି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି।