ନାରାୟଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବସୁନ୍ଧରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କ ନିୟମିତ ଉପାସନାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କେଉଁ ଦାତାଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍?” ପୃଥିବୀଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ ନାରାୟଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପଚାରିଛ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହିବି। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, କିନ୍ତୁ ତମ୍ବା (ତାମ୍ବା) ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।” ପୃଥିବୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆଦିହୀନ, ଅଜୟୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ହେ ନିଷ୍ପାପେ, ମୁଁ ସତ୍ୟଭାବରେ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବୁଝାଏଁ। ଆରମ୍ଭରେ, ମାଧବୀ, ସାତ ହଜାର ଯୁଗ ଥିଲା। ସେହିପୂର୍ବରୁ, ହେ କମଳନୟନେ, ଗୁଡାକେଶ ନାମକ ଏକ ମହା ଅସୁର ଥିଲେ। ସେ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଧରି ମୋତେ ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦେଖି, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଦେଖି, ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ଚାରିଭୁଜା ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲି। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ମୁଁ ଗୁଡାକେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି, ‘ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?’” “ତୁମେ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରିଛ, ସେହି ଇଚ୍ଛା କୁହ।” ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଗୁଡାକେଶ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପରେ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବଧ କରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଧ ହେବି, ତାପରେ ମୋ ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥିର କ’ଣ ହେବ?” ଏହା ପରେ, ତାହିଁ ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ପାତ୍ର ତିଆରି କଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ମନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୃପ୍ତି ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିବେଦନ କରାଯିବ। ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ ତୁମେ ଚିନ୍ତନ କରିଛ, ତୁମେ ମୋ ସମ୍ନିଧିରେ ଥିବା ଏକ ତାମ୍ବା ପାତ୍ର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ରହିବ। ଯେଉଁ ଦାନ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ମୋତେ ଦିଆଯିବ, ସେ ତାମ୍ବା ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର—ଏହି କାରଣରୁ ଏହା ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ତୁମେ ମୋ ଲୋକକୁ ଆସିବ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଗୁଡାକେଶ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ମୋ ସେବାରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଆସିଲା, ସେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଚକ୍ରକୁ ମୋପ୍ରତି ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଚକ୍ର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।” ତାପରେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ, ସେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ତାପରେ ମୁଁ କହିଲି, ଟିନ, ସିସା, ଝିଙ୍କ, କଂସା ଏବଂ ଲୋହା ଅପବିତ୍ର; ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ଭାବରେ ବିବେଚିତ। ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଯାହାକି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ମୋତେ ଦିଆଯିବ, ସେହି କ୍ରିୟା ସଦା ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଗବତମାନେ କରିବେ। ଦୀକ୍ଷିତ ଭାଗବତମାନେ ପଦ୍ୟ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଦି ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ମାତା, ଆଉ କ’ଣ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ଦୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିଥାଏ?” ତାଳେ, ମୁଁ କହିଲି, “ମୋର ଭକ୍ତ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟାନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ତାହା ଶୁଣ। ମାଧବୀ, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେପରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରାତଃସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନ ଭାବରେ ବସି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।