ପୃଥିବୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଜନ୍ମିତ ଆଦିପୁରୁଷ ଶ୍ରୀବରାହ ମହାପ୍ରଭୁ କହିଲେ— “ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଯେହିଁ ପ୍ରକାରେ ମୋତେ ଭାବନା କର, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ, ସେହିପରି ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ‘ଗୁପ୍ତ ସଭା’ ଦୀକ୍ଷା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଉପଚାରର ମୂଳ ବିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯିଏ ଶୁଭ୍ର ଓ ଦୀକ୍ଷିତ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ସankalpa ଧରିଥାଏ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ସଭା ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହି ଦୀକ୍ଷା ବଡ଼ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ ‘ଆସୁରୀ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ଗୁପ୍ତ ସଭାରେ ଯିଏ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯେପରି ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀକୁ ଦିଆଯାଏ। କୌମୁଦ ମାସ, କିମ୍ବା ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ, କିମ୍ବା ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ବାଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ତିନି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଶାକାହାରୀ ଆହାର ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ବେଦୀ ଉପରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳାଇବା ଦରକାର। ତାପରେ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ, ଦୁହେଁ ଦୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁଭ୍ର ହୋଇ, ଏହି କ୍ରମରେ ଆଗେ ବଢ଼ିବେ। ଏଠି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବ— “ଯାହା ପୂର୍ବଜମାନେ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଦେବତା ଓ ଭବୋଦ୍ଭବ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର।” ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଭାରେ ନେଇଯିବେ। ଏଠି ଆଉ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି— “ହେ ଶିଷ୍ୟ, ଉଚିତ ବିଧିରେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଶାଖାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ତାପରେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ଉପଚାର ଶୃଙ୍ଗାର ପାଇଁ କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯିବ?” ଏବଂ କହିଲେ, “କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ଠ ଜନ ତୁମର କ୍ରିୟାଶୂନ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।” ତେଣୁ ଶ୍ରୀବରାହ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ଧର୍ମମୟ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ଯେଉଁ ସ୍ନାନ କ୍ରମ ସାଧକମାନେ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଧାନତଃ ଜଳସମ୍ବନ୍ଧୀୟ। ବସୁନ୍ଧରା, ଏହା କିପରି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦିଆଯିବ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ। ଶୀଘ୍ର କଜଳ ଓ କଂଖି କରିବା ଉଚିତ। କଂଖି ହାତରେ ନେଇ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର— ‘ଏହି କଂଖି ହାତରେ ଧରି, ଦୟା କର, ନାରାୟଣ; ମୁଣ୍ଡକୁ ଶୋଭା ଦିଅ।’ ହେ ମହାନ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ଦେଖୁଛ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶୁଭ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବ। ଏଠି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ରହିଛି— ‘ହେ ଦେବଦେବ, ମୋର ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସ୍ନାନ ବିଧିକୁ ସ୍ୱୀକାର କର; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର; ଦୟା କର। ଏହି ମୁଠି ଜଳ ମୁଁ ଆୟୋଜନ କରିଛି; ସ୍ନାନ କର, ସ୍ନାନ କର।’ ‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପଢ଼ିବା ଦରକାର। ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ମୋର ଉପାସନାରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୁଏ, ସେହି ଦୀକ୍ଷା ଅଯୋଗ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଠକା ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ମାଳାକୁ ନିଅ, ଏବଂ ଜପମାଳା ପାଖରେ ରଖ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାଳା ଏକ ଶତ ଆଠ (୧୦୮) ମଣିର, ମଧ୍ୟମ ଚୁଉନ୍ଷିଏ (୫୪), ନିମ୍ନତମ ବତିସିଏ (୩୨) ମଣିର। ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା, ମଧ୍ୟମ ପୁତ୍ରଜୀବ ମଣିର। ଏହି ଗୁପ୍ତତା କେହି ଶତ ଜନ୍ମ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅପବିତ୍ର ଲୋକ ଏହାକୁ ଛୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ନାହିଁ କି ଏହାକୁ ନାରୀଙ୍କ ହାତରେ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହାକୁ କାହାକୁ ଦେଖାଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ମାଳାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ଏପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ପୁନଃ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ମାଧବ, ଆଇନା କିପରି ଦିଆଯିବ? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ପୃଥିବୀଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀବରାହ ପୁନି କଥା କହିଲେ।