ଯେତେବେଳେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଆସିଲେ, ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ କହିଲେ: “ତୁମେ ସବୁକିଛି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ; ଲୋକପାଳମାନେ ବିନା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଚାଲିପାରେନି। ତେଣୁ, ଆମେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଦିଅ।” ଏହା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଦୁର୍ଜୟ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ତାହା ପରେ, ସେହି ଦୁଇ ଶତ୍ରୁନାଶକ କହିଲେ: “ଆମେ ଆସୁର, ନାମ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ନ, ହେ ସମ୍ମାନଦାତା।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ଦୁର୍ଜୟ, ଆମେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରକାରେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ଦୁର୍ଜୟ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲୋକପାଳ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲେ ଓ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଶୌର୍ୟ କାହାଣୀ ପର୍ବତରେ ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି; ଏବେ ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତରେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଧନଦାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବନ ଦେଖି, ଯାହା ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାହାରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନା ଗଛ ତଳେ, ଦୁଇଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ କିଏ—ଏହି ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ—ବିଚାର କରି, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିଛି ଦଣ୍ଡ ଦାଡ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖି, ରାଜା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଦୂତିଆରେ ହାତୀରୁ ଅବତରି, ସ୍ୱୟଂ ଗିରି ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରେଶମ ତୟାରି ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସି, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କାହାର? କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ତେବେ, ସୁପ୍ରତୀକ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ହସି କହିଲେ: “ମୋତେ ଦୁର୍ଜୟ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଛି। ସମସ୍ତ ଭୂପତିଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିବାକୁ ଆସିଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆପଣମାନେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ କିଏ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ମୋ ଉପକୃତି ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଦେଖୁଛି।” ତପସ୍ବୀମାନେ କହିଲେ: “ଆମେ ହେତୃ ଓ ପ୍ରହେତୃ, ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବଙ୍କ ପୁଅ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଆସିଥିଲୁ। ଏଠାରେ, ଆମର ବିଶାଳ ସେନା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଭରିଥିଲା; ଶତ-ଶତ, ଶହ-ଶହ ଦେବସେନାକୁ ଆମେ ହରାଇଦେଲୁ। ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଭଗବାନ୍ ହରି, କ୍ଷୀରସାଗରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶରଣ ନେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: ‘ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ହରି, ଆମର ସମସ୍ତ ସେନା ଏହି ଆସୁରମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ; ଆମେ ଭୟଭୀତ, ଅବିବେକୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଗତ କାଳେ କୃର କାଳନେମି ନାଶେ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏବେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବେଶ, ହେତୃ ଓ ପ୍ରହେତୃ ନାମକ ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ, ଦେବତାଙ୍କର କଣ୍ଟକ, ବଡ଼ ସେନାସାମ୍ପନ୍ନ—ସେମାନେକୁ ବଧ କରି, ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।’ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ କହିଲେ: ‘ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଯିବି।’ ତା’ପରେ ଦେବତାମାନେ ମନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମେରୁ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ସହିତ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଦେବତା ଆମ ସେନାରେ ଏକାକୀ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଅପାର ଶକ୍ତି ସହିତ। ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏକ, ଦଶ, ଶତ, ସହସ୍ର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ଆମ ସେନାରେ ବିରାଜିବା ସମୟରେ, ଯେଉଁ ଦାନବ ଆମ ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କଲେ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ନିପତିତ ହେଲେ, ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା। ଏପରି ଅଲ୍ପ ସମୟରେ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ପଦାତି ଭରିଥିବା ସମସ୍ତ ସେନା ଭୂତାତ୍ମା ହେଇ ଶେଷ ହେଲା। ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନାକୁ ବଧ କରି, ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରି ଧନୁର୍ବାନ୍ଧ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ କୌତୁକ ଆମେ ଦେଖିଲୁ, ତେଣୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲୁ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲୁ। ଏବଂ, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଆମ ବନ୍ଧୁ ସୁପ୍ରତୀକଙ୍କ ପୁଅ; ଏହି ଦୁଇଜଣ ଆମର କନ୍ୟା—ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର। ହେତୃଙ୍କ କନ୍ୟା ସୁକେଶୀ, ପ୍ରହେତୃଙ୍କ କନ୍ୟା ମିଶ୍ରକେଶୀ। ଏପରି ବର-କଥା ହେବା ପରେ, ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ଧର୍ମମତାନୁସାରେ ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନେକୁ ପାଇ, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ତ୍ୱରିତ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସୁକେଶୀଙ୍କୁ ସୁପ୍ରଭ ନାମକ ପୁଅ ଓ ମିଶ୍ରକେଶୀଙ୍କୁ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ, ଏହି ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ପାଇ, ପରେ ନିଜେ ଜଙ୍ଗଲ ଧାରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ବଧ କରି, ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଖିଲେ। ସେ ଥିଲେ ମହାନ୍ ଓ ଧନ୍ୟ ତପସ୍ବୀ ଗୌରମୁଖ, ଋଷିସମୁଦାୟର ରକ୍ଷକ, ପାପୀମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ। ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ସୁମଧୁର ପବନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଗଛରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; ଦିବ୍ୟ ମେଘ ଭଳି ଭୂପୃଷ୍ଠିରେ ଏକ ଦେବାଳୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାର ମଣ୍ଡଳ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମଳ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସାମ ଗାନରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା; ରୂପବତୀ ନାରୀ ଓ ଋଷିକନ୍ୟାମାନେ ଭରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ ଫୁଲରେ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା—ଏହି ହେଉଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମ। ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏପରି ଗୌରମୁଖ ଆଶ୍ରମ ଦେଖି, ଦୁର୍ଜୟ ରାଜା ତାହାର ଚମତ୍କାର ପରିବେଶ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। “ମୁଁ ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧାର୍ମିକ ମୁନିମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି ଦେଖିବି,” ଭାବି, ରାଜା ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଗୌରମୁଖ ମୁନି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କଲେ। ଆତିଥ୍ୟ ପୂର୍ବକ ଆଲୋଚନା ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ମହାମୁନି କହିଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ସାଥିମାନଙ୍କୁ ଯଥାଶକ୍ତି ଭୋଜନ ଦେବି।