ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବି, ଶୁଣ। ତୁମେ କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାଁ। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପରାଧ ପୂର୍ବେ କରିଥିଲ, କିମ୍ବା ଆଗରୁ ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ କିଛି କରିଥିଲ, ତାହା ଫଳରେ ଏହି ମହାବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲ। ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱିଜଜନ ମୋର ଭକ୍ତ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିନଥିଲ। ଏହି ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ମୋର ଦେହର ଅଂଶ, ଏଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜଜନ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଭକ୍ତ। ବିଶେଷକରି କଳିଯୁଗରେ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ବିରାଜମାନ। ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଅସମ୍ଭବ କଥା ନାହିଁ। ଏବେ ଯାଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଦେହ ଛାଡିବ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।” ଏଭଳି କହି, ମୁଁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲି। ଏବଂ ଏକ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି, ମୁଁ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲି। ମୋର ହାତରେ ଧନୁଷ୍ୟ, ତୁଣୀର, ବାଣ ଓ ତଳୱାର ସହିତ, ମୋହ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲି। ଏହି ମୋହ ଦ୍ୱାରା—ହେ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ ଅଛି? ମୋର ମାୟା ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି, ମୋର ଏହି ମାୟାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାହାଣୀ ତୁମକୁ କହିଲି। କାହାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତପସ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ। ଯିଏ ଏହି କାହାଣୀକୁ ସଦା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଠ କରେ, କିନ୍ତୁ ଅଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କରେନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ପାଠ କରେ, ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଏହି କଥା ପଢ଼େ, ସେ ନିଜ ଆୟୁଷ୍ୟ ସମାପ୍ତ କଲେ ପରେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ମହାକାହାଣୀ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଏହି କଥା, ହେ ପୃଥିବୀ, ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଯାହା ଆଶା କରିଥିଲ, ଆଜି ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲି। ଏବେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ମହିମାର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ମୋହର ଶକ୍ତି ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି କଥା ଜାଣେନି, ନାହିଁ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲ। କୁବ୍ଜାମ୍ରକର କ’ଣ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶାଶ୍ବତ ପୋଷଣ ଅଛି?" ତେବେ ଭଗବାନ୍ ବରାହ କହିଲେ, "କୁବ୍ଜାମ୍ରକର ଏହି ପୋଷଣ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ହେ ନିର୍ମଳେ, ସବୁ ମୁଁ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିବି, ଶୁଣ। ଏଠି କ’ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ—" "ମୁଁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭକୁ ବଧ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଠି ମହାମୁନି ରୈଭ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲି, ହେ ପୃଥିବୀ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ନୀତିବାନ୍, ପବିତ୍ର, ଦକ୍ଷ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ଥିଲେ। ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କେବଳ ପାଣି ଓ ଶିବପତ୍ର ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ମହାତ୍ମା ରୈଭ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।" "ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମୁଁ ଏକ ବିଶେଷ କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲି। ଏହିଭଳି, ଏହି ସ୍ଥାନ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏବେ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଶୁଣ।" "ସେଠି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କୁବ୍ଜ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିଲି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲି।