ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଜୀବନରେ ନାରୀ ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ପାପକର୍ମ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଏହିପରି କହିଲେ—"ହେ ରୋହିଣୀ, ମୋର ମାୟା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ। ସେ ବହୁ ରୂପ ଓ ବହୁ ପଥ ଧାରଣ କରିଛି—ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ମଧ୍ୟମ ଓ ନିମ୍ନ। ଯେପରି, ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା, ସେ ମୋ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେ ଏପରି କଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି।" "ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦର୍ଶନ ଦେଲି। ମୁଁ କହିଲି—'ହେ ଶୁଭେ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ବର ମାଗ। କିମ୍ବା ଯଦି ତୁମେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଚାହୁଁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚମତ୍କାରୀ ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।'" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—"ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ କ୍ରୁଧ୍ଧ ନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଏକ ବର ମାଗିବି। ମୁଁ ସୁନା, ଗାଁ, ନାରୀ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ କିଛି ମାଗୁନାହିଁ। ହଜାର ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଏକଟି ମଧ୍ୟ ମୋ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଏକ ସମ୍ମତି ହେଲା। ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକୀ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ କିଛି ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ମାୟାର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ସେ ବର ମାଗିଲେ—"ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ବର ମୋତେ ଦିଅ।" ତାପରେ ଦେବ କହିଲେ—"ତୁମେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକୁ ଯାଅ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କର, ତେବେ ମାୟା ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ।" ହେ ଦେବୀ, କୁବ୍ଜାମ୍ରରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ମାୟା କାମନା କଲେ। ସେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ସେ ଗଙ୍ଗାରେ ବିଗ୍ନିତ ହୋଇ ସ୍ନାନ କଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଭିଜିଗଲା। ସେଠାରେ, ଗର୍ଭର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଏହି ନିଷାଦ ଗର୍ଭରେ ଓ ନରକ Tulya ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ଏହି ମାଂସ ରକ୍ତ ମଳମୂତ୍ର ମିଶିଥିବା ଅପବିତ୍ରତା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି। ଅନେକ ରୋଗ ଓ ବିପଦରେ ଘେରି ଯାଇଛି। କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ? କେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଜଳ?" ଏପରି ଭାବି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ନିଷାଦ ଘରେ ଜଣେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ ସେ କିଛି ଜାଣିପାରିଲା ନାହିଁ। ଏହି ମାୟାରେ, ସେ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏଉଁ ଭାବରେ ଜୀବମାନେ ଏଠାରେ ସବୁଦିନ ମରିଯାଉଥିଲେ। ମାୟାର ଜାଳରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ ଉଚିତ ନୁହେଁ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଘଡ଼ା ନେଇ, ମେଳ ଜମା ଜାମା ଧୋଇବା ପାଇଁ ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ଜାହ୍ନବୀ ମାଧ୍ୟମରେ ନହାଇଲେ। ସେଠାରେ, ଏକ ତପୋଧନୀ ଋଷି ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଥିଲା। ସେଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଜାମା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ଥିଲା। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କ ଜାମା ପିନ୍ଧିଲେ ଓ ଯୋଗ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ। ଏପରି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନିଜକୁ ପରିଚୟ କରିପାରିଲେ—ସ୍ୱରୂପ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।