ଚନ୍ଦ୍ରମାସ ମଧ୍ୟରେ ଡ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେକୌଣସି କର୍ମ କଲେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ତିଥି ବଡ଼ ବିଘ୍ନନାଶକ ଓ ଏହାର ଶକ୍ତି ଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଡ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ପତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କହିବାକୁ ହୁଏ—“ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ପତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଧର୍ମର ବୃଦ୍ଧି ହେଉ।” ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଫଳ କଥା କହିବି। “ଓଁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର”, ଏହିପରି କହି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କର, ମୋ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଯେଉଁଠି ଏଭଳି ଭାବରେ ଭକ୍ତିସହ ମୋର ସେବା କରି ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫଳ ପାଏ। ସେ ମୋର ଲୋକରେ ଦେବତାମୂଳ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରେ। ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଥିଲା, ତାହା ଏହିପରି ଉତ୍ତର ମିଳିଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ, “ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ମହତ୍ତ୍ୱ” ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ଏକୋଇଶି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ନୂଆ କର୍ମ ବିଧି ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଡ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ଶ୍ୱେତ, ହଳକା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ପ୍ରଚୁର ଫୁଲ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଉପଚାର କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଏହି ସମୟରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ। ବସନ୍ତକାଳରେ ଗଛରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବାବେଳେ, ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ପବନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପିଯାଏ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ଏହି ଉପଚାର କରନ୍ତି, ତଥା ଭଦ୍ର ନିତି ଅନୁସାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା ଓ ବୈଶାଖ ମାସ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ— ଏହି ଶୁଭ ଓ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଋଷିମାନେ ମଧବଙ୍କୁ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଭୂତମାତା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ, କଳାନ୍ତରରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି, ସେଉଁଠି କେଶବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ନାରଦ, ପର୍ବତ, ଅସିତ, ଦେବଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଋଷି—ମିତ୍ରାବସୁ, ପରାବସୁ ଆଦି ମଧ୍ୟ—ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ମହାଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, “ଏହି କଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ଗୀତ ସହିତ?” ତାପରେ, ହେ କମଳନୟନୀ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ବରାହୀ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ। ଏହିବେଳେ ନାରାୟଣ ଭୂଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଭୂମି, ତୁମେ ଦେବତାମୂଳ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଧରିତ୍ରୀ ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛ। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସୁଛି, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, କାରଣ ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।” ମାଧବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭୂମି ଶ୍ରବଣ କଲେ। ପରେ ଭୂଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ବରାହ ରୂପୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଆପଣ ମୋର ମାର୍ଗ ଓ ପ୍ରଭୁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ? ଆପଣଙ୍କ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତାମହ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭୂଦେବୀ ଓ ଭଗବାନ ବରାହଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ସଂବାଦ ହେଲା, ଯାହାରେ ଡ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେଲା।