ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଦାତା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ବସିଥାନ୍ତି । ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ଭକ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦେଇ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ତିନି ମାସ ଧରି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦାନ କରନ୍ତି, ବୈଶାଖ ମାସରେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଆଣିଥିବା ସୁସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଫୁଲର ମାଳା ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଏହି ଉପାସନାକୁ ବାରଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜା କରିଥିବା ସମାନ ମନାଯାଏ । ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଭକ୍ତ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ କମଳ ମିଶା ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ମାଧବୀ ନମ୍ରତାର ସହିତ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ବର୍ଷରେ ବାରଟି ମାସ ଓ ତିନି ଶତ ଷଷ୍ଟି-ଦୁଇ ଦିନ ଅଛି, ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ସଦା ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହୁଛନ୍ତି ।” ତେବେ, ପ୍ରଭୁ ସ୍ମିତାସ୍ୟ ହୋଇ ଧର୍ମ ଆଧାରିତ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ତିଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ ସବୁ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳିଥାଏ । ଏହା ବିପଦ ନାଶକ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ । ଏଉଁ ତିଥିରେ ଜଣେ ଭକ୍ତ ସୁଗନ୍ଧିତ ପତ୍ର ହାତରେ ଧରି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍— ‘ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ପତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଓ ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ ।’ ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଫୁଲର ଗୁଣ ଓ ତାହାର ଫଳ କଥା କହିବି; ‘ଓମ୍, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ଦେବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋର ମନ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ପଢିବା ଉଚିତ୍ । ଏଭଳି ଭକ୍ତିସହ ମୋ ସେବା କରିଥିବା ଭକ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଲୋକରେ ବସିଥାନ୍ତି । ତୁମେ ଯେଉଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ତାହାର ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା— ‘ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ମହିମା’ ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ଏକ୦ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ । ଏହା ପରେ ପ୍ରଭୁ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ବିଶେଷ ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା କଥା କହିଲେ— ଫାଲ୍ଗୁନ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଶୁଭ୍ର, ହଳଦିଆ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ପ୍ରଚୁର ଫୁଲ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧିରେ ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର । ଏହି ସମୟରେ, ରୁତୁ ବସନ୍ତ ହେବାରୁ ଗଛରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥାଏ ଓ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ପବନ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏ । ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଆନ୍ତି । ଏହିପରି, ମଧୁରା ନିତମ୍ଭିନୀ, ତୁମେ ବୈଶାଖ ମାସ ନେଇ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଧିରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ । ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ତାଜା ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଋଷିମାନେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ମାଧବୀ । ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରାତନ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ, ଯୁଗାନ୍ତରେ ଅପରିମିତ, ଏହି କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାନ୍ଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ସେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ନାରଦ, ପର୍ବତ, ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ଏହି ମହାନ୍ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ମିତ୍ରାବସୁ ଓ ପରାବସୁ ଭଳି ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି— “ଏହି କଣ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଛି, ବ୍ରହ୍ମ ଚାନ୍ତ ସହିତ?” ଏପରି, ହେ କମଳନୟନୀ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ ପ୍ରଭୁ ସେଉଁଠି ବିରାଜମାନ ।