ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମହିଳାମାନେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ପଦ୍ମର ସୁଗନ୍ଧ ଭରି ଅଛି। ମଧୁର ନାରୀ, ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ, ତପସ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ — ଏହାମାନେ ସବୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି। ଏହି ଉପାୟ ଭକ୍ତିହୀନ, ଅନ୍ୟାୟୀ, ଧୃଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନଥିବା, କପଟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ଦେବା ଉଚିତ୍ ଏହି ପାଠ ଜଣା, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ। ଏହିପରି ଲୋକ ଜନ୍ମର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଉପାୟରେ ଯେ କେହି ବଡ଼ କୋକାମୁଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ସୁମନୋଗନ୍ଧା ଓ କୋକାମାର ମହିମା ଶୁଣି, ଧରଣୀ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଗଲା। ଧରଣୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଯଦି କୌଣସି ପଶୁ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ପାଇଥାଏ, ତାହା କିପରି? ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କୃପା କରିଛ? ତାଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିପାରିବେ — କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା? ମାଧବୀଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ମାଧବ ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ — ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ସଂସାର ମୁକ୍ତିର ବିଷୟ କହିବି। ଯେତେବେଳେ ବଦଳ ଋତୁ ଶେଷ ହୋଇ ଶୁଭ୍ର ଶରତ୍ ଆସିଯାଏ, ଏବଂ ଠଣ୍ଡା ଓ ଗରମ ମିଶି ନଥିବା ସମୟରେ, ହଂସମାନେ ଡାକୁଥିବା ଋତୁ, କୁମୁଦ ମାସର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତାରିଖରେ, ଏହି ସମୟ ଯେପରି ଦିନ ଚାଲିଥାଏ, ତେପରି ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍। ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତାରିଖରେ ମୋର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ୍ — “ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ର ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି, ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତାରିଖ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଜାଗୃତ ହେଉ, ଉଠ, ବଦଳ ହଟିଯାଇଛି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଶରତ୍ ଫୁଲ ଫୁଟିଛି। ମୁଁ ଏହା ସମସ୍ତ ତୁମେ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ଧର୍ମ ପାଇଁ ଓ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ମୁଁ ଜାଗୃତ ହେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ, କ୍ରିୟା, ଏବଂ ଵେଦ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି — ଶୁଦ୍ଧ, ଜାଗୃତ ଓ ଏକାଗ୍ର — ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ଜଗତ୍ ନାଥ।” ଏହିପରି ତିଥିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଶରତ୍ ଉପାୟ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଇଛି। ଏହି ଜାଗୃତି ଉପାୟର ଅନ୍ତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ନେଇଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶୀତ ଓ ପବନର କଷ୍ଟ ଭୋଗି ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଶୀତ ଋତୁରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବୃକ୍ଷମାନେ ଫୁଟିଯାଇଛି, ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ୍ — “ହେ ଶୀତ ଋତୁର ପ୍ରଭୁ, ହେ ଧାରକ, ହେ ଜଗତ୍ ନାଥ, ଏହି ପ୍ରବଳ ଶୀତ ଋତୁ, ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ଋତୁ — ମୋତେ ସଂସାରରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ହେ ତ୍ରିଲୋକ ନାଥ।” ଯେଉଁମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶୀତ ଋତୁରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ଆଉ କିଛି କହିବି, ଧରଣୀ, ଶୁଣ। ଏଠି ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେବାର ଫଳ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକରେ ରହନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ତିନି ମାସ ଧରି ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ବୈଶାଖ ମାସରେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଫୁଟିଥିବା ମାଳା ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଉପାୟ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପୂଜା ହେବା ପରି ଗଣାଯାଏ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତୁମେ, ପଦ୍ମ ମିଶା ଫୁଲ ଦେବା ଉଚିତ୍। ମାଧବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହମ୍ବଳ ଭାବରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର କଲେ — “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ଓ ତିନିଶଠି ଦୁଇ ଦିନ ଅଛି। ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିର ସ୍ତୁତି କରୁଛ।” ମାଧବ ଧର୍ମରେ ଆଧାରିତ ହସି ଏହି କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ଶ୍ରୀବରାହ ଓ ଧରଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିନିମୟ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ମାଧବୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ବରାହ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଓ ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ମାନବକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ନେଇଯାଏ।