ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ରଖି, ତୁମର ପ୍ରିୟଜନ ଭାବେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି। ଏବେ ମୋର ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ ତୁମ ପାଖରେ ଶୁଇ ଥିବାବେଳେ ଶେଷ ହେଉଛି, ମୋର ପ୍ରିୟ। ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କୋକାମୁଖ ନାମକ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆଣିଛି। ତୁମେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ କ୍ଷେମକର କରିଦେବି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, "ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅତି ଉତ୍ତମ!" ବୋଲି ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଗଳ୍ପ ଶୁଣି କିଛି ଦେବୀମାନେ ନିଜ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ଆସକ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିଧିବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାତାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନୀ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ, ଦେବୀମାନେ ମୌକ୍ତିକ ମାଳା ଓ ଚିତ୍ରିତ ମଣି ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ଓ ପରା ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ରହିଛି। ସେଠାରେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଚିଲ୍ଲି ଓ ଅନ୍ୟେ ଆଗ୍ରହ ନେଇ ଆସିଥିବାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିମୟ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ମୋତେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସେମାନେ ପଞ୍ଚ ଭୂତରେ ବିଳୀନ ହୁଅନ୍ତି। ମାନବ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ, କିଛି ମଧ୍ୟ, ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର। ମୋର କୃପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦର-ନିତମ୍ବିନୀ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପରାମ ଧର୍ମ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଥାଏଉଛି। ଏହା ଭକ୍ତିହୀନ, ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ କିମ୍ବା ଚାଳାକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରପରିଚିତ ଓ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ଜନ୍ମ ମୂଳ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ପ୍ରକାରେ ମହାକୋକାମୁଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚେ। ସୁମନୋଗନ୍ଧା ଓ କୋକାମାର ମହିମା ଶୁଣି, ଧରଣୀ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ଧରଣୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଜଣେ ପଶୁ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଯଦି ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। କେମିତି ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ?" ତେବେ ଦେବୀ ମାଧବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ମାଧବ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ, ସଂସାର ମୁକ୍ତି ଉପାୟ କଥାଏଉଛି। ବର୍ଷା ଋତୁ ଶେଷ ହୋଇ ଶରଦ୍ ଆସିଲେ, ନ ଅତି ଶୀତ, ନ ଅତି ତାପ; ହଂସମାନେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ, କୁମୁଦ ମାସର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତ୍ ଅଟୁଟ ରହିବ, ସେଠାରେ ଏହି ସମୟ ପବିତ୍ର ରହିବ।" "ସେଠାରେ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ମୋର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା—'ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ଗୌରବ କରନ୍ତି, ସେହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଆପଣ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଉଠନ୍ତୁ; ମେଘ ଅପସାରିଛି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତ, ଶରଦ୍ ଫୁଲ ଖିଲିଛି। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏହି ଶୁଭ ଦାନ ଓ ପୂଜା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି। ଧର୍ମ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ମୁଁ ଜାଗ୍ରତ ଓ ଉତ୍ଥିତ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବେଦ, ଯଜ୍ଞ, ନିୟମିତ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ, ସଚେତନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।'" ଏହିପରି ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ, ଭକ୍ତି, ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ମହାକୋକାମୁଖର ପବିତ୍ରତା ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପର ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।