ମୁଁ ତୁମକୁ କୋକାର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୋକା ବିଶିଷ୍ଟ ହୁଏ । ଏହି କୌଳିନ୍ୟ ପାଶୁପତ ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଅଟୁଟ ଅଂଶ, ଯଦିଓ କୋକା ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗବତ ପରମ୍ପରା ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ । ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟା ବିଧିପୂର୍ବକ କରାଯାଇଥିଲା । ସେଠାରେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଲିକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ପାଣି ଥିଲା, ତାହାରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା । ଏହି ମାଛର ମୁଁହରୁ ଆଉ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବାହାରିଆସିଲା । ସେଇ ମାଛଟି ଝିଲିକରୁ ଖସିପଡି, ତାକୁ ଧରି ଦୃତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଦୂରକୁ ଲାଞ୍ଚନ କଲା । ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେଇ ରାଜକୁମାର ଏକ ସ୍ୱାମୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ । ସମୟ କ୍ରମେ ଏକ ଶିକାରୀର ଜୀବନରେ ଏକ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ, ମାଂସପ୍ରିୟ ଶ୍ରୁନ୍ଦା, ଯିଏ ଶିକାରୀଙ୍କ ହାତରୁ ମାଂସ ପାଇଁ ଲାଲାୟିତ ଥିଲେ । ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ହେ ସୁମଧୁରେ, ସେ ଅଚାନକ ଆକାଶରୁ ଖସି ପଡି, କୋକାକ୍ଷେତ୍ରରେ, ମୋର ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ଅବତରିଲେ । ଏଠାରେ ସେ ଏକ କନ୍ୟାରୂପେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୌବନ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ ବଡ଼ିଲେ । ଏଉଁପରି, ଏଠି ଥିଲେ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂରବୀର, ସୌନ୍ଦର୍ୟବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଓ ଯୁଦ୍ଧପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଦୃଢ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାଜପୁତ୍ର । ଦେଖାଦେଖି ସମୟ ଗତି କଲା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ବିଧିବତ୍ ମିଶିଲେ । ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ଏବଂ ସେ ଶୁଭାଗ୍ରହଣୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଟୁଟ ରହିଲେ । ବର୍ଷ ଚାଲିଗଲା, ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଅପରାଧହୀନ ରହିଲେ । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ନମ୍ର ଓ ବିଶେଷ ଭାବେ ସ୍ନେହଶୀଳ ଥିଲେ । ଏଉଁପରି, ଶକ ଦେଶର ମହିମା ବଢ଼ାଇଥିବା ରାଜପୁତ୍ର ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସକ, ଯେଉଁମାନେ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ଦକ୍ଷ, ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ସଫଳ ହେଲେ ନାହିଁ, ବହୁ ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା । ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଚରଣର କଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ହେଲା । ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦୋଷରହିତ ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମତେ ସତ୍ୟ କହ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ । ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଛ, ତଥାପି ତୁମର ବେଦନା କମିଲା ନାହିଁ । ଏହା କ'ଣ ମୃଦୁମନା? ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କି ତୁମେ କିଛି ଭୁଲିଗଲେ?" ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: "ଏହି ସଂସାର ସାଗର ଉପରେ ଅସିନ୍ନ ଯେଉଁଜଣ, ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।" ଏପରି, ଏକ ଦିନ ଦମ୍ପତି ଶୟନ କରୁଥିବାବେଳେ ସେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ମୁଁ ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ସେଇ କଥା ମତେ କହ । କିଛି ଗୁପ୍ତ ରହିଛି କି? କାହିଁକି ତୁମେ ମତେ ଗୋପନ କରୁଛ?" ଏପରି ଅନୁବାର ଦ୍ୱାରା ଶକ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନିତ ହେଲେ । ସେ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: "ତୁମେ ମାନବ ଭାବ ତ୍ୟାଗ କର, ତୁମର ପୂର୍ବଜ ଗୋତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର । ମୋର ମାତାପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ଶୁଭ ହସନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଅନୁରୋଧ କର । ସେମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଅ । ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।" ତାପରେ, ସେ ଦୋଷରହିତ ନାରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଶୁର-ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: "ମୁଁ ଏକ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଦୟାକରି ଧ୍ୟାନ ଦିଅ । ମୁଁ ପବିତ୍ର କୋକାମୁଖକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛି, ଏହା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଚାହିଁଛି । ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବେ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ମାଗିନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ସଦା ମୁଣ୍ଡ ବେଦନାରେ ପୀଡିତ ।" ଏଭଳି ଗୁହ୍ୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା କ୍ରମେ କୋକାର ଗୁରୁତ୍ୱ, ତାହାର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଏହାରେ ଘଟିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ।