ଏକ ଦିନ, ଅପରିପ୍ରଶ୍ନ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର ମହିଳାଙ୍କୁ, ଭଗବାନ୍ ବରାହ ଏହି କଥା କହିଲେ, “ଓ ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶୁଭେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ଯେମାନେ ଜୀବ ଜନ୍ତୁଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦୟାରେ ନିରତ, ସେମାନଙ୍କର ମନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ; ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।" ତାପରେ, ବସୁନ୍ଧରା ଭଗବାନ୍ ବରାହ ରୂପୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଝିଲିକୁ ଛାଡି ଏବେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ। କେଦାରକୁ ଛାଡି କୋକାମୁଖକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡି କୋକାମୁଖକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ? ଏକଳିଙ୍ଗକୁ ଛାଡି କୋକାମୁଖକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ?” ତାପରେ, ବରାହ ରୂପରେ ପ୍ରଭୁ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ବଡ଼ ମହିଳା, ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛ, ଏହା ଠିକ୍। ମୁଁ ତୁମକୁ କୋକାର ନିଜ ଗୁପ୍ତତା କଥା କହିବି। ଏହି ପାଶୁପତ ଉପାସନା ରୀତି; କୋକା ତଥାପି ଭାଗବତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର।" "ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, କୋକାର ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଉପାସନା ହେଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଜଳର ତାଳାପରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା; ତାର ମୁହଁରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହାକୁ ଧରି, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁରନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ରାଜକୁମାର ଏକ ପ୍ରଭୁ ହେଲା।" "ସମୟ କ୍ରମେ, ଏକ ଶିକାରୀଙ୍କ ଜଣେ ଜୀବନ୍ତା, ମାଂସ ପ୍ରତି ଲୋଭୀ ଏବଂ ତାର ହାତର ମାଂସ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ଶିକାରୀ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜୀବନ୍ତାକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଓ ଶୁଭେ, ସେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି କୋକାରେ ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆସିଲା।" "ସେ ଏକ କନ୍ୟା ଭାବେ ବଢ଼ି ଯୁବତୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଗୁଣ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲା। ରାଜକୁମାର ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଗୁଣ, ସାହସ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ ଏକ ଖୁସି ଭରା ଯୁଗରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ହେଲେ। ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ, ଏବଂ ସେ ଶୁଭା ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ।" "ଏହିପରି ଅନେକ ସମୟ ବିତିଗଲା, ସେ ଅପରିପ୍ରଶ୍ନ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତ, ବିନୟୀ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସ୍ନେହଶୀଳ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ରାଜକୁମାର ଶକାମାନଙ୍କର ମହିମା ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।" "ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସକ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ କେହି ଲାଭ କରିପାରିଲେନାହିଁ, ବହୁ ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା।" "ଋତୁ ବିତିଗଲାପରେ, ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟବହାର ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଲା। ଏହିପରି, ଅପରିପ୍ରଶ୍ନ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହିଳା ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ କହ। ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଛ, ତଥାପି ତୁମ ଯନ୍ତ୍ରଣା କମିନାହିଁ। ଏହା କ’ଣ, ଓ ଶାନ୍ତ ପୁରୁଷ? ତୁମେ ଏତେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୁଲିଗଲେ କି?' 'ଏହି ସାଂସାରିକ ସମୁଦ୍ରରେ ଯାହା ଉପରେ ଚଢ଼ିଛି, ତୁମେ ଅଧିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।' "ଏକ ଦିନ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଶୟନରେ ଏକାଠି ଥିଲେ, ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ସେହି ମାନେ କହ। ଏଠାରେ କିଛି ଗୁପ୍ତ ରହିଛି କି? କାହିଁକି ତୁମେ ଏହାକୁ ମୋଠୁ ଲୁଚାଉଛ?'" ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ରୂପରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା।