ଏହି ପୁନ୍ୟ କଥାରେ, ପ୍ରଭୁ ବରାହ ନିଜ ଦେହରେ ଭୂମିଦେବୀ ଵସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ବିବେଚନା କରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ କପିଳା ଗାଏକୁ ଛୁଇଁଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୌମାର୍ୟାବସ୍ଥାରେ କୌଣସି ଅପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଅତି କଥା କହିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷରେ, ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଶତ ଏକାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଜନ୍ମ ନାହିଁ" ନାମକ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ବରାହ ଦେବୀ ଵସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ କୋକାମୁଖର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଓ ଵସୁନ୍ଧରା, ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣ।" ଯେଉଁ ଲୋକ ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ କୌଣସି ଅସତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ସଦା ବରାହଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଲୋକ କଷ୍ଟ ମଧ୍ୟରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଭାଗ କରିନାହାନ୍ତି ଓ ଗୁଣଗୁଣା ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୁବାବସ୍ଥାର ନିୟମକୁ ଅଟୁଟ ରଖି ଅସତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆଶା ରହିନାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ରହିନାହାନ୍ତି, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବରାହ ଆଉ କହିଲେ, "ଓ ନିର୍ମଳ ଦେହଧାରିଣୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।" ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ କ୍ଷତି କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଦୟା ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ଅଚଳ ରହେ ଏବଂ ସେମାନେ ବରାହଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଵସୁନ୍ଧରା ବରାହଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ସେ ଏହା କହିଲେ, "ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, କୋକାମୁଖକୁ ବନ୍ଦନା କରୁଛି; କେଦାର ପରିତ୍ୟାଗ କରି କୋକାମୁଖକୁ ବନ୍ଦନା କରୁଛି; ପ୍ରବଳ ଦୁର୍ଗ ପରିତ୍ୟାଗ କରି କୋକାମୁଖକୁ ବନ୍ଦନା କରୁଛି; ଏକଳିଙ୍ଗ ପରିତ୍ୟାଗ କରି କୋକାମୁଖକୁ ବନ୍ଦନା କରୁଛି।" ତାପରେ ବରାହ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଏହା ସଠିକ୍। ମୁଁ ଏହି କୋକାର ଅନନ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିବି।" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ପାଶୁପତ ଉପାସନା ରୀତି; କୋକା ପ୍ରକୃତରେ ଭାଗବତ ଧାରାର।" କୋକା ର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରରେ, ବରାହଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଉପାସନା କାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଅଳ୍ପ ଜଳ ଥିବା ପୋଖରୀରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା; ଏହାର ମୁଖରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହା ଭୂମିରେ ପଡି, ଏହାକୁ ଧରି, ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଦୌଡି ଯାଇଥିଲେ। ସେ କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ମହାନ୍ତ ଲୋକ ହେଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, ଏକ ଶିକାରିର ଜନ୍ୟ ଜଣେ ଶ୍ରୂ, ମାଂସ ପ୍ରତି ଅତି ଲୋଭୀ, ଏହି ଶିକାରିଙ୍କ ହାତରୁ ମାଂସ ଚାହିଁଥିଲେ। ଶିକାରି ଶ୍ରୂକୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ଶ୍ରୂ ଆକାଶରୁ ପଡି, ବରାହଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କୋକା ରେ ଅବତରିତ ହେଲେ। ସେ ଏଠାରେ ଏକ କୌମାର୍ୟାବସ୍ଥାର ମହିଳା ଭାବେ ବଢିଲେ, ଯୁବା, ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣଗୁଣା ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶକା ର ମହିମା ବଢାଇଥିଲେ; ସେ ଶୂଭ୍ର, ଗୁଣବତୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁବା ଥିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ, ଶୂର, ଗୁଣବତୀ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଯୁଗ ଆସିଲା; ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏକାପରେକି ମିଶିଲେ। ସେ ସଦା ଏକାପରେକି ରହିଲେ, ମହିଳା ଶୁଭ୍ର ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅପରାଧ ନ କରି ଏକାପରେକି ରହିଲେ। ସେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ନମ୍ର ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସନ୍ନିହିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଶକା ର ମହିମାକୁ ବଢାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସକ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।