ପୃଥିବୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭଗବାନ ବରାହ ଏଭଳି କହିଲେ— “ହେ ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଛି। କୁବେର ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ପିତୃଗଣ ଏହି ଧର୍ମକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଭୂ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଝିବାରେ ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି ଲୋକ ଆଉ କେବେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହିପରି କରି ଲୋକେ ସଂସାର ଓ ଜନ୍ମର ଭୟଙ୍କର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ, ଦେବତା, ଅତିଥି, ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁପୁରୁଷ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଭକ୍ତି ସହିତ କପିଳା ଗାଈକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, କୌମାରୀକୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତିନାହିଁ, ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଅତିକଥା କରନ୍ତିନାହିଁ— ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ଅଜନ୍ମତ୍ୱ’ ନାମକ ଏହି ୧୨୧ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ କୋକମୁଖ ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବରାହ ରୂପୀ ଭଗବାନ କହିଲେ— “ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଏହି ରହସ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ଯିଏ ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସଂଗମ କରେନାହିଁ, ଶୈଶବ କିମ୍ବା ଯୌବନରେ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ମୋ ପଥକୁ ନିଷ୍ଠା ସହିତ ଅନୁସରଣ କରେ, ଯେଉଁପୁରୁଷ କଷ୍ଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ କରେନାହିଁ ଏବଂ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୌବନର ସଂକଳ୍ପରେ ଅଡ଼ିଗ ରହି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କାମନା ରହିତ ଓ ଅନ୍ୟର ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ରହିନାହିଁ— ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି। ହେ ନିର୍ମଳାଙ୍ଗିନୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି। ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ମନ ସୁଦ୍ଧ ଓ ଦୟାଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କର ଚିତ୍ତ କଦାଚିତ୍ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏନାହିଁ— ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ତାପରେ ବସୁନ୍ଧରା ବରାହ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦକୁ ତ୍ୟାଗ କରି କୋକମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, କେଦାରକୁ ଛାଡ଼ି କୋକମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, ମହାଦୁର୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକଲିଙ୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି କୋକମୁଖକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି?” ତେବେ ବରାହ ଭଗବାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ହେ ମହାନୀୟେ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ଏହା ସଠିକ୍। ମୁଁ ଏବେ କୋକାର ଗୁପ୍ତ ମହିମା କହିବି। ଏହି କୋକାରେ ପାଶୁପତ ବିଧି ଅନୁଷ୍ଠିତ, କୋକା ଭାଗବତ ଧାମ। ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ମୁଖଦ୍ୱାରରେ ଏକ ବିଧି ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ କମ୍ପାନ୍ତି ଜଳ ଥିବା ଏକ ପୋଖରୀରେ ଏକ ମାଛ ଥିଲା। ତାହାର ମୁଖରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଲା। ଗଡ଼ି ପଡ଼ି, ତାକୁ ଧରି ସେ ତୁରନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ଶିକାରୀର ଜଣେ ଜନୀ— ଏକ ଶାଳିନୀ ଯିଏ ମାଂସ ଲୋଭିନୀ ଓ ଶିକାରୀଙ୍କ ହାତରୁ ମାଂସ ପାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଶିକାରୀ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ସେଇ ମାଂସ ଚାହୁଁଥିବା ଶାଳିନୀକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଭଲ ଭାବରେ, ସେ ମହିଳା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି, ମୋର ସାମ୍ନାରେ କୋକାକୁ ଆସିଲେ।