ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଏକ ପୂଜାର ବିଶିଷ୍ଟ କ୍ରମ ବିବର୍ଣ୍ନ କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମେ, ପୂଜାକାରୀ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ହାତରେ ଜଳ ନେଇ, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା ପରେ ଏକ ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ର କହିଥାଏ: “ମୁଁ ସେଇ ଅନନ୍ତ ଆକାରରେ ବିରାଜିତ, ଆଦି ଆଦିଶ୍ୱର, ଯାହାର ଇଚ୍ଛା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେଇ ଅନନ୍ତକୁ ଉପାସନା କରେ।” ଏହା ପରେ, ସେହି ସମୟରେ ପୁନଃ ଜଳ ନେଇ, “ନମୋ ନାରାୟଣ” ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏକ ମନ୍ତ୍ର କହିବା ନିୟମ ଅଛି। ପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଆବଶ୍ୟକ: “ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞ, ନିଜର ତଥ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟ, ଆଦି ଆକାର, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଉପାସନା କରେ।” ଏହା ପରେ, କାଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ କୌଶଳ ନିମିତ୍ତେ କରାଯାଇଥିବା କ୍ରିୟାରେ ମନ ଲଗାଇ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଦରକାର: “ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରେ, ଯିଏ ସୋମର ପାନ କରିଥାଏ, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଶତଦଳୀ ପଦ୍ମ ପରି।” ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦିନର ତିନି ସଂଧିରେ ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବିଧି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନ। ଏହା କେବେ ମୂଢ଼, ନିନ୍ଦକ ବା ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁ କହିଥିଲେ, ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା କରେ, ଦିନର ତିନି ସଂଧିରେ ଏହି ବିଧି ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହି ଭାଗରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏକ ଶତ ଏବଂ ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, 'ତ୍ରିସଂଧି ଦୈନିକ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା'ର ଅନ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ଜନ୍ମର ଅଭାବ ବିଷୟରେ ଶ୍ରୀ ଵରାହ ଦେବୀ ଭୂମିକୁ କହିଲେ: “ମୋତେ ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଉ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କରି ମଧ୍ୟ କେବେ ନିଜର ପ୍ରଶଂସା କରେନାହିଁ, ଯେଉଁ ଲୋକ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସମର୍ଥ ଓ ଦୟାଶୀଳ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୀତ, ଉଷ୍ଣତା, ପବନ, ବର୍ଷା, ଭୋକ, ପିପାସାକୁ ସହିଥାଏ, ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ନିଜ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ସଂବେଦନାରେ ବିଭାଜନ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସଦା ଆସକ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରେମବାନ୍, ସେ ମନ୍ଦ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ; ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ମନ୍ଦ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ସମତା ରଖେ, ମାଟି, ପାଥର, ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଅନ୍ୟର କରାଯାଇଥିବା କ୍ଷତିକୁ ଚିହ୍ନିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବିରତ, ଯେଉଁ ଲୋକର ନିଷ୍ଠା ଦୃଢ଼ ଓ ସତ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଏହି ଋତୁରେ କେବଳ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ବିଭିନ୍ନ ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖିଛନ୍ତି— ଶୁକ୍ର, ଗୌତମ, ଶଂଖ, ଲିଖିତ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, କୁବେର, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ପିତୃଗଣ, ଏବଂ ସ୍ୱୟମ୍ଭୁ ଏହି ଧର୍ମକୁ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ନିଜର ବୁଝିବା ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜର ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କେବେ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଆଉ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ମୋ ଲୋକକୁ ଆସନ୍ତି। ଏହି ଉପାୟରେ ଲୋକମାନେ ସଂସାର ଓ ଜନ୍ମର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ପାଇଁ ଉପକୃତ, ଦେବତା, ଅତିଥି, ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି କରେନାହିଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ସମତା ରଖନ୍ତି। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ।