ପ୍ରଭୁ ବରାହ ତାଙ୍କ ଅମୂଳ୍ୟ ବାଣୀରେ କହିଲେ, “ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ, ମୁଁ ତୁମେ ଆଗରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ଦିନର ତିନି ସନ୍ଧିରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ଗୁପ୍ତତମ ରହସ୍ୟ କଥା କହିବି, ବସୁଧା। ଯିଏ ମୋ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଯଥାବିଧି ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ଏବଂ ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ରୂପକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେମାନେ ତଳ, ଉପର, ଚାରିପାଖରେ ମୁଁ ଏକାଉଁ ସ୍ଥିତ ଅଛି। ଏହି ଭାବରେ ମୋର ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ରହସ୍ୟର ଆଉ ଏକ ଅଂଶ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯଥାବିଧି ବୁଝି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ, ‘ଓଁ ନମୋ ନାରାୟଣ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ: ‘ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା; ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭକ୍ତଙ୍କର ଉତ୍ସ, ସେ ଏହି ଜଗତର ମୁଖ୍ୟ।’ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏକ ମୁଟି ଜଳ ନେଇ, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ: ‘ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଦି ଏବଂ ଅନନ୍ତ, ଯାହାର ଇଚ୍ଛା କଦାପି ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ମୂଳତ୍ଵର ଉପାସନା କରିବି।’ ଏହି ସମୟରେ ପୁଣି ଏକ ମୁଟି ଜଳ ନେଇ, ‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ କହି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା: ‘ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମ, ଆଦି ରୂପ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ଉତ୍ସ, ତୁମେ ଉପାସ୍ୟ।’ ପରେ, କାଷ୍ଠ କର୍ମରେ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା: ‘ତୁମେ ସୋମପାନୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, ଶତଦଳ କମଳ ଭଳି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ।’ ଦିନର ତିନି ସନ୍ଧିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ରହସ୍ୟ ସବୁ ରହସ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଯୋଗରୁ ମହା ଧନ। ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ରହସ୍ୟ ଅବୁଦ୍ଧ, ନିନ୍ଦାକାରୀ, ଧୂର୍ତ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉକ୍ତ ରହସ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ତିନି ସନ୍ଧିରେ ଏହି ଉପାସନା କରେ, ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ, ‘ତିନି ସନ୍ଧିର ଦୈନିକ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା’ ଅନ୍ତିମ କଥାକୁ ଆସିଲା। ପ୍ରଭୁ ପୁନି କହିଲେ, “ଏବେ ଜନ୍ମ ଅଭାବ ରହସ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ବସୁଧା, ଯାହା ଜାଣିଲେ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ ହୁଏନାହିଁ। ଏକ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେନାହିଁ। ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଯିଏ ଶୀତ, ଉଷ୍ଣ, ବାୟୁ, ବର୍ଷା, ଭୋକ, ପିପାସାକୁ ସହିଥାଏ; ନିଜ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜନାନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ; ବିବେକ ସହିତ ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ସ্নେହ ଦିଏ; ସେ ମନ୍ଦ ଗର୍ଭକୁ ଯାଏନାହିଁ, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନିମ୍ନ ଗର୍ଭକୁ ଯାଏନାହିଁ; ଯିଏ ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ; ଅନ୍ୟ କାହାରି କ୍ଷତିକୁ କଦାପି ଗଣନା କରେନାହିଁ; ତ୍ରୁଟିରୁ ଦୂର ରହେ, ଦୃଢ଼ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ ରଖେ; ନିଜ ଜନାନୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଉପଚାର କରେ, ତାହା ମାତ୍ର ସନ୍ତାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ; ଏଭଳି ପୁରୁଷମାନେ ପୁନଃ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବସୁଧା, ସେମାନେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଆସନ୍ତି। ଏହି ଶାନ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ଶୁକ୍ର, ଗୌତମ, ଶଙ୍ଖ ଓ ଲିଖିତ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଛି।