ମାଧବଙ୍କ ପାଖରେ ବସି, ମାଧବୀ ନିଜ ଜିଜ୍ଞାସା ପ୍ରକାଶ କଲେ—ଯେଉଁ କ୍ରମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ସମସ୍ତ ସଂସାର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ସେଇ କ୍ରମ ଶୁଣିବା ପରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କେମିତି କରିବା ଉଚିତ, କେଉଁ କେଉଁ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ହେ ମାଧବ, କୃପା କରି କହ, କେଉଁ ପଦାର୍ଥରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ?” ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଠାକୁରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ, ସେଇ ପଦାର୍ଥ ଆଣି ମୋ ପାଖରେ ଦିଅ।” ତାପରେ ସେ ସପ୍ତଟି ଚାଉଳ ଦାଣା ଏବଂ ଦୁଧ ନେଇ, ଏବଂ ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ଓ ପଦାର୍ଥ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ମାଧବୀଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏବେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚାଉଳ ପ୍ରକାର ବିବେଚନା କରିବି—ଧର୍ମଚିଲ୍ଲିକା, ଶାଖ ଶାକ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଲାଲ ଚମ୍ପା, ଆମୋଦା, ଶିବସୁନ୍ଦରୀ, ଶିରୀ, କାକୁଳା, ଶାଳିକା ଚାଉଳ, ଏହାସହିତ ମୁଦ୍ଗ ଡାଳ, ମାଷ ଡାଳ, ତିଳ, କଙ୍ଗୁ, କୁଳୁଥ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ। ଶ୍ୟାମାକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଓ ବସୁନ୍ଧରା। ଏହି ସମସ୍ତ ଆମି ସ୍ୱୀକାର କରେ, ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ। ଏହି ସବୁ ପଦାର୍ଥ ମୋ ପୂଜାରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।” “ପଶୁ ଓ ଛାଗ ମଧ୍ୟରୁ ମୋ ପାଇଁ ଅଂଶ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମାଂସ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ବୈଷ୍ଣବ ଯଜୁର୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଖାଇଥାନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ପକ୍ଷୀ ବିଷୟରେ କହିବି, ବସୁନ୍ଧରା। ଲାବକ, ବାର୍ତ୍ତିକ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ କପିଞ୍ଜଳ—ଏହି ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ମୋ ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଯିଏ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନି। ଏହିପରି ଯିଏ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ସେ ଏହିପରି ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।” ଏହା ପରେ, ପୃଥିବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନାନୁସାରେ, ମାଧବ କହିଲେ: “ଏବେ ତୁମେ ସେଇ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜାର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଶୁଣ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ। ଯିଏ ନିୟମିତ ଭାବେ ନିଷ୍ପାପ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ମୋ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ଏବଂ ଯିଏ ମୋ ଶାଶ୍ୱତ ରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଉଁଠି, ଉପରେ, ଚାରିପାଖରେ—ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେମାନେ ସର୍ବଦା ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହା ଛଡ଼ା, ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ କହିବି, ଯାହା ସଂସାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ପରମ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ‘ଓଁ ନମୋ ନାରାୟଣ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ:—‘ଆମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭକ୍ତଙ୍କର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛୁ।’” “ଏହା ପରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଜଳ ନେଇ, ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ:—‘ଅନନ୍ତ ରୂପୀ, ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ଅନନ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ସଫଳ, ସେଇ ଅବିନାଶୀକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।’ ପୁନଃ ସେଇ ସମୟରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଜଳ ନେଇ ‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ:—‘ଆମେ ଚମତ୍କାରିକ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ, ଆଦିରୂପ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୂଳକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ।’” “ଏହା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କୁହିବା ଉଚିତ:—‘ମୁଁ ସୋମପାନୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାହାଙ୍କ ନୟନ, ଶତଦଳ କମଳ ସଦୃଶ ନୟନ, ସେଇ ତୁମକୁ ପୂଜା କରେ।’ ଏହି ଭାବେ ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଯୋଗ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ଧନ। ଏହା କ୍ୱି ମୂଢ଼, ନିନ୍ଦକ କିମ୍ବା ଚଳନାକାରୀଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି, ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମ, ଉପଯୁକ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଓ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜାର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ସ୍ନେହଭାବରେ ଉପଦେଶ କଲେ।