ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଧାର୍ମିକ ଓ ଗୁଣବତୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଭଗବାନ ବରାହ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ଓ ସତ୍ପୁରୁଷ, ମୁଁ ସପ୍ତାଇଶତମ ଅପରାଧ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛି। ଏହାପରେ ଅଠାଇଶତମ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରୁଛି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଏମିତି ଅପରାଧ ଅଛି, ଯାହା କରିଥିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ପରେ ତିରିଶତମ ଅପରାଧ ଏବଂ ଏକତିରିଶତମ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଗଲା। ଏହି ଅପରାଧଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପରାଧ ହେଉଛି ବତିଶତମ ଅପରାଧ। ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେ ଅହିଂସା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଅନ୍ୟାୟରୁ ମୁକ୍ତ ଥାଏ। ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦକ୍ଷ ଓ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହୁଏ। ଏହିପରି ଜନନୀ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ଦେବତା, ଏବଂ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ସ୍ନେହ ରଖିଥାଏ। ସେ ମୋର ଲୋକରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପତିକୁ ଉତ୍ସାହ ଓ ମୂଲ୍ୟ ଦେଖିଥାଏ; ପତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ନେହିଳା ଜନନୀକୁ ଏହିପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଋଷିମାନେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦେଖି ପାରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେଲେ ମୋତେ ପାରିବେ କି? ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ମୋତେ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ, ମାଧବୀ। ଯେଉଁମାନେ ସଠିକ୍ ସ୍ଵଭାବରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଚିହ୍ନିବି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି, ଓ ଦେବୀ, ମୁଁ ଧର୍ମରେ ଆତ୍ମସାରିତ ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ କୁହିଛି। ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଅନୁପାତୀ, ଅନୁଶିକ୍ଷିତ ଓ ଧୈର୍ୟହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ଅସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ନାସ୍ତିକ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମାଧବୀ। ଏହିପରି, ଓ ଦେବୀ, ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧର୍ମ ତୁମକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲି। ଏହିପରି, ବରାହପୁରାଣର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ, ‘ବତିଶତି ଅପରାଧର ଉପଖ୍ୟାନ’ ଏଠି ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଓ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ପରିଶୋଧନ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସଠିକ୍ ବିଧିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ସହିତ, ଏକ ଦନ୍ତମୁଞ୍ଜା ନେବା ଉଚିତ। ଦୀପ ଜ୍ୱଳିତ କରି, ହାତକୁ ସଫା କରିବା ଉଚିତ। ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି ପରେ ଦନ୍ତମୁଞ୍ଜା କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: ‘ଓ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ନିବାରକ, ଓ ଅନନ୍ତ, ଓ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅଛି—ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦନ୍ତମୁଞ୍ଜା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛୁ।’ ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହି ଧର୍ମର ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟ। ସଦା, ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବା ଉଚିତ। ମୁଖର କାର୍ଯ୍ୟ କମ୍ ପାଣିରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅବିନାଶୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: ‘ଓ ପ୍ରଭୁ, ନିଜକୁ, ତୁମ ଗୁଣଗୁଡିକୁ, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପାଣିରେ ଗ୍ରହଣ କର; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ ପାଣିରେ ସଫା ହେଉ।’ ଏହାପରେ, ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ବିଦିପୂଜାକ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଶରୀରକୁ ଭୂମିରେ ଦେଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହେବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାରିବାର ଅଧିକାର ମିଳେ। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତୁମ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି; ତୁମେ ଯାହା ଉପଦେଶ ଦେଉଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ। ଏହିପରି, ମନ୍ତ୍ର କ୍ରିୟା କରି, ମୋରେ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଚିତ୍ତରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥାଏ। ଏହିପରି, ଭଗବାନ ବରାହ ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଉପଖ୍ୟାନ ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହି ଶେଷ କଲେ।