ଏକ ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଦେବୀ ମାଧବୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଜେତେବେଳେ କୌଣସି ଜୀବ ନିଜର ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ତାହାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କ’ଣ ଅଛି? ଯେଉଁ ଲୋକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଏକ ଜନନୀ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ତାହାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କ’ଣ ଅଛି? ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ତାହାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କ’ଣ ଅଛି? ଏ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ତାହାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ କ’ଣ ଅଛି? ପ୍ରଭୁ ପୁନି କହିଲେ, “ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ସଦା ଦେଖିବାରେ ଆନନ୍ଦରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ହେବାରେ ଆନନ୍ଦରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହେଉନି, ସେ ମୋ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହେଉନି; ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ କୁଚିଛ। ଏହିପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ବିବରଣୀ ଥିବା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ 'ସୁଖ ଦୁଃଖର ବିବେଚନା' ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ଶୁଭା, ଏବେ ତୁମେ ଏଠି ତିରିଶି ଦୁଇଟି ଅପରାଧ ଓ ଖାଦ୍ୟ ନିୟମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣ। ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ବେଳେ, ଲୋକମାନେ ମୋର ଯୋଗ ପାଇଁ ଯାଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି। ଧର୍ମଜ୍ଞ ଲୋକ ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ଅପରାଧଗୁଡିକ ବିବେଚନା କରିବି, ଯେଉଁ ବେଳେ ଏହି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଥମ ଅପରାଧ ହେଉଛି ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଯାହା ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ, ମଧୁରା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅପରାଧ ଧର୍ମରେ ବାଧା ଦେଇଥାଏ। ତୃତୀୟ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛି। ଚତୁର୍ଥ ଅପରାଧ ଦେଖିଲେ, ମୁଁ ଏହାକୁ କ୍ଷମା କରେନାହିଁ। ପଞ୍ଚମ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ କ୍ଷମା କରେନାହିଁ, ପୃଥିବୀ। ଷଷ୍ଠ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ କ୍ଷମା କରେନାହିଁ, ପୃଥିବୀ। ସପ୍ତମ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛି, ପୃଥିବୀ। ଅଷ୍ଟମ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛି, ପୃଥିବୀ। ନବମ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ଅନୁମୋଦନ କରେନାହିଁ, ପୃଥିବୀ। ଦଶମ ଅପରାଧ ମୋତେ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଏହିପରି ଏକାଦଶ, ଦ୍ୱାଦଶ, ତ୍ରୟୋଦଶ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ, ପଞ୍ଚଦଶ, ଷୋଡଶ, ସପ୍ତଦଶ, ଅଷ୍ଟାଦଶ, ଏକୋନିଶ, ବିମ୍ଶ, ଏକବିଂଶ, ଦ୍ୱିବିଂଶ, ତ୍ରୟୋବିଂଶ, ଚତୁର୍ବିଂଶ, ପଞ୍ଚବିଂଶ ଓ ଷଡ୍ବିଂଶ ଅପରାଧଗୁଡିକୁ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛି, ଶୁଭା। ଏହିପରି, ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଦେବୀ ମାଧବୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଖାଦ୍ୟ ନିୟମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯାହା ଜୀବନର ମୁଖ୍ୟ ମାନ୍ୟତା ଓ ଧର୍ମର ପଥ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।