ଏହି ଉପଦେଶରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ—ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋର ଭକ୍ତିର ପଥରେ ଦୃଢ଼ ରହି, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ହୁଏ। ସେଉଁଠି, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିୟମିତ ସମୟରେ ଜୀବନ ସଂଗିନୀଙ୍କୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଅନ୍ତି, ମନ ଶାନ୍ତ ରଖନ୍ତି, ମୋହ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ଆଦର କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖାନ୍ତି—ସେମାନେ ମୋ ପାଖରେ କେବେ ହରାଇଯିବେ ନାହିଁ ଓ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ହରାଏ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ମୁଁ ମାଧବୀଙ୍କୁ କହିଲି—ସୁନ, ଏବେ ମୁଁ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୂଦ୍ର କରି, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଭକ୍ତ, ଦୃଢ଼ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ, ଅହଂକାର ହୀନତା, ଅତିଥି ସେବା ଓ ବିନୟ ରଖନ୍ତି, ସଦା ନମସ୍କାର ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଓ ମତିକୁ ମୋ ଉପରେ ଅବିଚଳ ରଖନ୍ତି। ଏପରି ଗୁଣ ଥିଲେ, ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ଋଷିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପୂଜା କରେ। ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣ ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଏକତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏହି ଏକତ୍ୱ କିପରି ମିଳେ, ମୁଁ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ କହିବି—ଏହି ଭକ୍ତ ତାପ, ଶୀତ, ଲାଭ, ହାନି ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ତୀକ୍ତ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଦା ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଅସନ୍ନିହିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କରୁଣାମୟ, ବଡ଼ ମାନ୍ୟତା ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷମାଶୀଳ, ତିନି କାଳ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ନିୟମିତ ଅବଲମ୍ବନ କରନ୍ତି, ମନ ସଦା ମୋ ନିକଟରେ ରଖନ୍ତି—ଏପରି ଲୋକ ମୋ ପୂଜାରେ ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ସଦା ନିବେଶିତ ରହନ୍ତି। କେବେ ଦୁଧ, କେବେ ଯବ ଦଳ, କେବେ କେବଳ ବାୟୁରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କେବେ ଚାରି ଦିନରେ ଖାନ୍ତି, କେବେ କେବଳ ଫଳ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଏପରି ସେମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଏଠି ଏକଶତ ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ଶୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା—ଯେଉଁ ଲୋକେ ମୋର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ଓ ଅହଂକାର ହୀନ ଭାବେ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦିନ ଫଳ, ମୂଳ, ଶାକ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଷଷ୍ଠୀ, ଅଷ୍ଟମୀ, ଅମାବାସ୍ୟା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏପରି ଯୋଗ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼ ମନ୍ତି ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୋହ କିମ୍ବା ରୋଗ ନାହିଁ। ଏମିତି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ଏହାର ଫଳ କହିବି—ଯେଉଁଠି ନିୟମିତ ମୋର ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଯଥାଯଥ ସେବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ନାଶ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମୋ ପାଖକୁ ଶରଣ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମୋ ପାଖକୁ ନ ଆସନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମୋକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ ଓ ନିଜେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଅବିବେକୀ ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହୋଇଯାଏ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। କିଏ ତାଙ୍କ ଆଗରେ କିମ୍ବା ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। କେହି କେବଳ ଶୁଷ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିୟମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଫଳ ଉପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶେଷ ହେଲା।