ବସୁନ୍ଧରା ଦେବୀ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମାଧବୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେଥିରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ। ହଜାର ଦାନ କିମ୍ବା ଶତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ଜାଣେ, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଛ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖକୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ମନ ଅନେକ ଦିଗରେ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅଚଳ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି। କେବଳ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଯେ କୌଣସି କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି କର୍ମରେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରନ୍ତି, ଉପବାସ ପରେ ଏକ ମୁଠି ପାଣି ନେଇ, ଯେତେ ଥର ପାଣିର ଫୋଟା ଝରେ, ସେତେ ଥର ତାଙ୍କୁ ଫଳ ମିଳେ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ହଳକା ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଫୁଲ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢିବା ଉଚିତ— “ଭଗବାନ୍ ହରି, ମୋର ଶୁଭ୍ର ମନ ଏବଂ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଆପଣ ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏବଂ, “ଓ ଭଗବତ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗନ୍ଧ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଭଗବତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଣି, ଫେରି, ଏବଂ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭଗବତ ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ଧୂପ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହା, ହେ ଦେବୀ, ମୋର ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଓ ପ୍ରିୟ ଉପଦେଶ। ଶ୍ୟାମାକ, ସ୍ୱସ୍ତିକ, ଗହୁଁ ଓ ମୁଗ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ବିଧିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ହେ ପୃଥିବୀ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କହିବି, ଶୁଣ। ଛଅ ପ୍ରକାର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଲିପ୍ତ, ଅಹଂକାର ରହିତ, ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ମରେ ଏକତା ସହିତ ରହି, ନିନ୍ଦା ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକାଗ୍ର ଏବଂ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଏହି ହିଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏବେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଦାନଶୀଳ, ସାହସୀ, କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷ, ଯଜ୍ଞ ଆଦିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପବିତ୍ର, ଅଳ୍ପ କଥା କହୁଥିବା, ଗୁଣ ବିଚାର କରୁଥିବା, ସଦା ଭାଗବତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ଆରମ୍ଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ନିନ୍ଦା ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା, ଏମିତି ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କର୍ମ ମୋତେ ଉପହାର ହୁଏ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ଜନୀ ସହ ମିଳନ କରନ୍ତି, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ମୂଢତା ରହିତ, ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ—ମୁଁ କେବେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ନଯାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ହରାଇ ନଯାନ୍ତି। ଏବେ, ମାଧବୀ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କହିବି, ଶୁଣ। ଯେଉଁ କର୍ମ କରି ଶୂଦ୍ର ମୋରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତ, ନିଷ୍ଠା ସହ କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ। ଶୁଦ୍ଧ ମନ, ଅହଂକାର ରହିତ, ଅତିଥି ସେବାଶୀଳ ଓ ନମ୍ର, ସଦା ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ପ୍ରିୟ, ମନ ମୋ ଚିନ୍ତନରେ ଏକାଗ୍ର—ମୁଁ ହଜାର ଋଷିକୁ ଛାଡି, ଏଭଳି ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପୂଜା କରେ। ଏହି ଗୁଣରେ ଯେଉଁମାନେ କର୍ମ କରି ମୋରେ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଭାବରେ ମୋରେ ଏକତା ପାଆନ୍ତି।