ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀମଦ୍ବରାହ ପୁରାଣର କଥାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳ, ସମୟର ଅନେକ ଭାଗ—କଳା, କାଷ୍ଠା, ମୁହୂର୍ତ୍ତ—ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି। ମାସ, ପକ୍ଷ, ଦିନ ଓ ରାତି, ବର୍ଷ ଓ ଋତୁ, ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଛଅ ମାସ, ଛଅ ଋତୁ, ଏବଂ କଳା, କାଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ପ୍ରମୁଖ ପର୍ବତ—ମେରୁ, ମନ୍ଦର, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦୁର—ସେ ସମସ୍ତ ପର୍ବତ ତାଙ୍କର ରୂପ। ଧନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିନାକ ତାଙ୍କ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ତାଙ୍କ ରୂପ। ସଂକୋଚ ଓ ବିକାଶ, ସେଇ ରକ୍ଷକ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଂଶ। ଚାରି ଵେଦରେ ସାମ ଵେଦ ଏବଂ ତାହାର ଅଙ୍ଗ-ଉପାଙ୍ଗ ସହିତ ମହାବ୍ରତ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଂଶ। ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଅମୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଛ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍, ଯାହା ଧ୍ୟାନ କରାଯିବା ଏବଂ ଯାହା ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଚଳାୟମାନ—ସମସ୍ତ ତୁମେ। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯୁଗ ପରିବର୍ତ୍ତକ, ତୁମେ ତପସ୍ବୀ, ମହାତପସ୍ବୀ। ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ତୁମେ, ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତକ୍ଷକ ତୁମେ। ଘର ଘରରେ ଯେଉଁ ଖେଳାଳି ଚଞ୍ଚଳତା, ଗୃହଦେବତା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଶରୀର ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ ବିଦ୍ୟୁତ୍ରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଜ୍ୱଳତା। ଶ୍ରଦ୍ଧା ତୁମେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ଦୋଷ ନାଶକ, ମାଧବ। ଗରୁଡ ତୁମେ, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ବଉଁଧିଥିବା ତୁମେ, ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶରଣ। ତୁମେ ବିଜୟ ଓ ଜୟ, ଘର ଘରର ଗୃହଦେବତା। ତୁମେ ଭଗ, ବିଷର ଚିହ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ଯେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଛି, ମୋତେ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କର। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି କେଶବ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପାଏ—ପୁତ୍ରହୀନ ପୁତ୍ର ପାଏ, ଦରିଦ୍ର ଧନୀ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦ୍ୱିପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପାଠ କଲେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହାପରେ, ପବିତ୍ର ବରାହ ଅବତାର ରୂପେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତା'ପରେ, ମାଧବ ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ଏ ଭୂଦେବୀ, ତୁମେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ। ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ପାହାଡ଼, ବନ, ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ଧାରଣ କରିବି। ଏପରି ଭାବରେ ଭୂମିକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ମାଧବ ଛଅ ହଜାର ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ତିନି ହଜାର ପ୍ରସ୍ଥ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ବାମ ଦାନ୍ତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧରି ଉଠାଇଲେ। କିଛି ଗଛ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଝଡିପଡ଼ିଲେ, କିଛି ମୂଳ ସହିତ ଲଗି ରହିଗଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁଭ୍ର ଧଳା ଆଭା ପରି ଭୂମି, ବରାହ ମୁଖରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ସମୟର ମାପ ଓ ଯୁଗ ଭାଗ ଅଛି। ତା'ପରେ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଭଗବାନ୍, ଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ। ଭୂଦେବୀ ଗାଇର ରୂପେ, ପୁରାତନ, ପରମ, ଅବିନାଶୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତା'ପରେ ଭୂମି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧାରଣର ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ? ଏହାର ଉପଯୋଗ କ'ଣ? ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳର ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ? ଅର୍ଧବାହ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟା କ'ଣ? ଏହି ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ଆବାହନ ଓ ବିଦାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି କରିବା ଉଚିତ?" ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଉଦ୍ବୋଧ ଦେଇ ଚାଲିଥାଏ।