ପୃଥିବୀ ଭଗବାନ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ କେଶବ, ମୋ ପରି ଭାରୀ ପୃଥିବୀକୁ ଆଉ କେହି ଧାରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ କିମ୍ବା ବାହୁ ଏହାକୁ ସମ୍ଭାଳିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ବନା ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଯିଏ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଇ, ପୃଥିବୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉନ୍ନତି ପାଉଛ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା।” ତାଙ୍କୁ ଭିଷ୍ଣୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ତୁମେ କ’ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପୃଥିବୀ କହିଲେ, “ସେ ଯାହା ଗୁପ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯାହା ଉତ୍ତର ଦେଲି, ତାହା ସୁଣ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମନ୍ୟ, ଏହି ଗୁଢ଼ ଧର୍ମ ରହସ୍ୟ ଶୁଣ, ଯାହା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ମୋତେ ମୋକ୍ଷର ଉପାୟ କହିଥିଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମର ନିଶ୍ଚିତତା କହିଥିଲେ।” ପୃଥିବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମହାତ୍ମା ପୁତ୍ର ସନତ୍କୁମାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ। ସନତ୍କୁମାର ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ଅମୂର୍ତ୍ତ ଧର୍ମର ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୃଥିବୀ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ!” ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୁଭାଶୀଷ ଦିଅ।” ତା’ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ଲୋକରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲେ। ସେଠାରେ ବାୟୁ ବହୁନଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ, ବିଦ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତା’ପରେ ସେ ମାଛ ରୂପେ ନେମି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟ ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ରମନ୍ଥନ ବେଳେ କୁର୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପୁଣି, ବରାହ ରୂପେ ମୋତେ ପାତାଳରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଏକ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବରଦାନର ଅହଂକାରରେ ଦେଖାଦେଲେ। ପୁଣି, ନୃସିଂହ ରୂପେ ପୁରାତନକାଳରେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ରାବଣ ରାକ୍ଷସକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିନାଶ କଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ କୌଣସି କ୍ରିୟା ମୁଁ ଜାଣେନି। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରି, କ’ଣ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ତାହା କେହି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ କୌଣସି କିରଣ, ତାରା ବା ଗ୍ରହ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଶନି, ବୁଧ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ନଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଓ ମହେଶ୍ୱର ଛଡ଼ା, ଅନ୍ୟ କେହି ନଥିଲେ। ମାଧବୀ ଦେବୀ ଶରଣ ନେଇ, ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ହେ ପିତାମହ, ମୋତେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ଉଦ୍ଧାର କର।” ତିନି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ, “ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୂଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଆମେ କିଛି କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରିୟା। ସେ ଅନନ୍ତ ଶୟନ ଉପରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଦେବ।” ଏହାପରେ, ଦେବୀ ହାତ ଯୋଡି ମାଧବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୁଁ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି।” ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ନାକାରିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସାଗରରେ ଡୁବୁଛି, ଯଦି ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାର, ଦୟା କର। ଭକ୍ତି ସହ କେବଳ ତୁମେ ମୋର ଶରଣ, ମାଧବ, ଦୟା କର। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ। ତୁମେ ମାଛ, କୁର୍ମ, ବରାହ, ନୃସିଂହ, ବାମନ। ଏପରି ତୁମକୁ ଯୋଗ ମାର୍ଗରେ ଦେଖାଯାଏ, ଶ୍ରୁତିରେ ଶୁଣାଯାଏ, ହେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଜଳ, ଓ ଅଗ୍ନି—ଏହି ପାଞ୍ଚଭୂତ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବ୍ୟାପ୍ତ।