କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁନ୍ୟଶ୍ଳୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଠ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଘରରେ ଏହା ଲିଖି ରଖାଯାଇଛି ଏବଂ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ଏହି ଶ୍ଳୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଅବିରତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ଏହି ପୁନ୍ୟର ଫଳ ପାନ୍ତି। ଏହି ପାଠ ଶୁଣିବା ପରେ, ପୁସ୍ତକର ପୂଜା କରିବା ଓ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଗାଁ ଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ବଢ଼ିଆ ଛେନା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବରାହ ପୁରାଣର ଶ୍ବେତ ଓ ବିନୀତାଶ୍ୱ ଉପାଖ୍ୟାନରେ "ପୁରାଣର ପ୍ରଶଂସା, ଦୁଇ ଦିଗରୁ ଗାଁ ଦାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଦାନ" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଏହି ଏକଶ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ। ଏବେ ଭଗବାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଲୀଳାଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତର ଟିପ୍ ପରି, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀମାନେ ଘିରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ସର୍ପମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବରାହ ଅବତାର, ଦଶମୁଖ ଦେମନ ରାବଣଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ, ବରାହ ଅବତାର ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଭଗବାନ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ତୁମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ କିମ୍ବା ବାହୁ କ୍ଷମତା ନାହିଁ।" ଏପରେ ବରାହ ଅବତାର ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶୁଭବାକ୍ୟ କହିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଦେବୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିକାଶ ପାଉଛ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ ହେବାବେଳେ, ପୃଥିବୀ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ କହିଲେ: "ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଜିଜ୍ଞାସା ଥିଲା, ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି।" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଧର୍ମର ଗଭୀର ଏବଂ ସତ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଶୁଣ। ଏହି ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଭଗବାନ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମର ରହସ୍ୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତତା ତାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଥିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଡ଼ ତପସ୍ବୀ ସନତ୍କୁମାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: "ଅପାର ଧର୍ମର ମାର୍ଗ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।" ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଖ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୃଥିବୀ କହିଲେ: "ନିଶ୍ଚିତ," ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଭବାକ୍ୟ କହ।" ଏଇ ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ଜଗତରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରାମାନେ ମିଶିଗଲେ। ବାୟୁ ବହି ନଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଥିଲେ ନାହିଁ। ବେଦମାନେ ମିଶିଗଲେ, ଭଗବାନ ମାଛ ରୂପ ନେଇ ନିମ୍ନଲୋକର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟ ସମୟରେ, ମନ୍ଥନ କାଳରେ କଛୁଆ ରୂପ ନେଇଥିଲେ। ପୁନଃ, ବରାହ ଅବତାରରେ ତଳସ୍ଥଳରେ ଡୁବିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବର ପାଇ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୁନଃ, ମନ୍ୟ-ସିଂହ ଅବତାରରେ ତାଙ୍କୁ ନାଶ କଲେ। ରାବଣ ଦେମନକୁ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବିନାଶ କଲେ। ହେ ଭଗବାନ, ମୁଁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ କିଛି ଜାଣି ନାହିଁ। ସବୁ କିଛି ସୃଷ୍ଟି କରି, ତୁମେ କଣ ଆଦେଶ ଦେଲେ? କିଛି ବୁଝି ପାରିଲି ନାହିଁ। କୌଣସି କିରଣ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଶନି, ବୁଧ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଏବଂ ଯମ ଥିଲେ ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଛଡ଼ା କିଏ ଥିଲେ ନାହିଁ। ମାଧବୀ ଦେବୀ ଶରଣ ନେଇ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରପିତାମାହ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଭଗବାନ କିଛି ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ଯାଇ, ପୃଥିବୀକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ ଏହି ଜଗତର ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକର୍ତ୍ତା।