ସେ ସମୟରେ, ଏକ ଦୁଃଖିତ କୁମାରୀ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପିତାଜୀ, ମୋର ଶ୍ୱଶୁରୀ ମାତା ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ହତ୍ୟାକାରୀର କନ୍ୟା ବୋଲି ଡାକିଲେ, ବାରମ୍ବାର ମୋତେ ଆବାର ଶିକାରିର ଝିଅ ବୋଲି ଅପମାନ କଲେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଆଞ୍ଚଳିକ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଧର୍ମବ୍ୟାଧଙ୍କ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ସ୍ବଜନ, ତାଙ୍କୁ ଆସନ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ପଚାରିଲେ, “ଆପଣ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି? ଆପଣ ପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବି?” ସେତେବେଳେ ଶିକାରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି କିଛି ଜଡ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ, ମୋ ଉତ୍ସୁକତା ଦୃଢ଼ କରିଛି।” ମତଙ୍ଗ କହିଲେ, “ମୋ ଘରେ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଗହୁଁ, ଚାଉଳ ଓ ଯବ ଅଛି। ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତପସ୍ବୀ, ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଖାନ୍ତୁ।” ତେବେ ଶିକାରି କହିଲେ, “ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ, କେମିତି ଗହୁଁ, ଚାଉଳ ଓ ଯବ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ମୁଁ ବୁଝିପାରିବି, ମହାନୁଭାବ।” ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, ମତଙ୍ଗ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଏକ ଉଲୁଣିରେ ଭରି ଥିବା ଗହୁଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଉଲୁଣିରେ ଚାଉଳ ଧର୍ମବ୍ୟାଧଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଇଲା। ସେ ଚାଉଳ ଓ ଗହୁଁ ଦେଖି, ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଆସନରୁ ଉଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ମତଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ। ମତଙ୍ଗ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆପଣ ଖାଇନଥିବାବେଳେ କାହିଁକି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି? ମୋ ଘରେ ମୁଁ ନିଜେ ପକାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ଆପଣ କାହିଁକି ଖାଉନାହାନ୍ତି?” ତେବେ ଶିକାରି କହିଲେ, “ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର-ହଜାର, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ପ୍ରାଣୀକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛ, ଏପରି ପାପୀଙ୍କ ଘରର ଖାଦ୍ୟ କିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଭୋଜନ କରିପାରିବ?” “ଯଦି ତୁମ ଘରେ ଏପରି ଜଡ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, ତେବେ ଏଠି ଏତେ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ କାହିଁକି ଦେଖୁଛି?” “ପ୍ରତିବର୍ଷ ହଜାରେ ହଜାର ପ୍ରାଣୀ ଏଠି ପାଳିତ ହୁଏ, ମୁଁ ମୋର ପରିବାର ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଅରଣ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀ ମାରି ଆସି, ପିତୃପୂଜା ପରେ ଘରେ ସେଠାରୁ ଭୋଜନ କରେ।” “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏଉଁ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀକୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଅଖାଦ୍ୟ ଦେହକୁ ନିଜେ ଓ ପରିବାର ସହିତ ଭୋଗ କର, ଏହି ମୋ ମତ।” “ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଔଷଧି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା; ବେଦ କହେ ଏମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଭୋଗ୍ୟ।” “ପଞ୍ଚ ମହାୟଜ୍ଞ—ଦୈବ, ଭୂତ, ପିତୃ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ।” “ଏହି କ୍ରମ ରହିଲେ ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ନହେଲେ ଏହି ଧାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀର ମାଂସ ସମାନ, ଦାତା ଓ ଭୋକ୍ତା ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ମହାମାଂସ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।” “ମୁଁ ମୋର କନ୍ୟା, ଦେବସ୍ଵରୂପା, ପୁତ୍ର ପାଇଁ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲି; ସେ ଯିଏ ତୁମ ଜନାନୀ, ଏକ ପ୍ରାଣୀହନ୍ତାଙ୍କ କନ୍ୟା।” “ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ତୁମ ଆଚରଣ, ଦେବପୂଜା ଓ ଅତିଥିସେବା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” “କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏକଟି ମଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ପିତୃପୂଜା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି।” “ମୁଁ ମୋର ଘରେ ମଧ୍ୟ ନଖାଏ, କାହିଁକିନା ଏହା ପିତୃପୂଜା ପାଇଁ; ମୁଁ ଶିକାରି, ପ୍ରାଣୀହନ୍ତା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁନାହାଅ।” “ମୋର କନ୍ୟା ଯିଏ ପ୍ରାଣୀହନ୍ତାର ଝିଅ, ସେ ତୁମ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ; ଏହିପରି ଏକ ମହାପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ହେ ତପସ୍ବୀ।” ଏପରି କହି, ସେ ଉଠି ଶାପ ଦେଲେ, “ଶ୍ୱଶୁରୀ ଓ ବହୁ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ବିଶ୍ୱାସ ରହିବ ନାହିଁ। ଏବଂ କୌଣସି ବହୁ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରୀ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହିବ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ଶିକାରି ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତା’ପରେ ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ନିଜ ପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନକଙ୍କୁ ବଂଶରେ ସ୍ଥାପିତ କରି, ମହାତ୍ମା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା କରି, ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଏହି ସ୍ତୁତି କଲେ— “ମୁଁ ଶତ୍ରୁଦଳନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାହାଙ୍କ ଚୌଡ଼ା ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଶାସକ, ଧର୍ମିକଙ୍କ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତିନିପଦ ଚାଲିଥିବା, ମନ୍ଦର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।” “ଦାମୋଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭିତ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣ ସମାନ, ଅଙ୍ଗ ମଧୁପ ସମାନ ଦୀପ୍ତ, ପୃଥିବୀଧାରୀ, ନରକଶତ୍ରୁ, ମହାନ ଶରଣ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।” “ମୁଁ ତିନି ରୂପରେ ସ୍ଥିତ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼, ଅପୂର୍ବ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ, ଅବିନାଶୀ, ମହାପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” “ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଦାନବ ଯେଉଁଠି ନିହତ ହେଲେ, ସେଉଁଠି ଭୂଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସେ ମୋତେ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ମହାବରାହ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, କମଳମୁଖ, ସମୁଦ୍ରକୁ ନ୍ୟୁନ କରିଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” “ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ ମାୟାରେ ତିନି ଲୋକ ଗଠିତ, ଯେଉଁପରି ଏକ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଚଳ ଅଚଳକୁ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ସେ ଭଗବାନ ସବୁଠି ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ମୋର ଶରଣ।” “ଯେଉଁଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ରରେ ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯାଁଠାରୁ ଏହି ଜଗତ ଚଳାଚଳ ଅଚଳ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଭାବ ଆସିଲେ ତାହାରେ ବିଲୟ ହୁଏ—ସେହି ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ହରା।” “ଯାଁଠାରୁ ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ ଆଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପୀ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁ ସଦା ମୋର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, କୃତୟୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ନାରାୟଣ କ’ଣ କରିଥିଲେ? ମୁଁ ସତ୍ୟ ସହିତ ସବୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ଆରମ୍ଭରେ କେବଳ ନାରାୟଣ ଥିଲେ, ହରି ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା। ସେ ନିଜେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କରୁନଥିଲେ।