ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଧର୍ମବ୍ୟାଧଙ୍କ ଘରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏବଂ ନିଜର ପୁଣ୍ୟ କର୍ମରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅର୍ଜୁନକୀ। ସେଉଁଠାରେ, ଅର୍ଜୁନକୀ ଯୁବତୀ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—'କାହିଁକୁ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯିବ? କିଏ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ?' ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ନାମକ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ, ଜଣେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଶିକାରୀ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ମତଙ୍ଗ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କ ପ୍ରତି ମନସ୍କରି ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—'ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ନିଜ ଦାନରୂପେ ଅର୍ଜୁନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେ ମହାତ୍ମା।' ମତଙ୍ଗ କହିଲେ—'ମୋର ପୁଅ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ହେ ଶିକାରୀଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ ଅର୍ଜୁନକୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।' ଏହିପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେବା ପରେ, ମହାତ୍ମା ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଝିଅକୁ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯାଇଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନକୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଶ୍ୱଶୁର-ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ ଏକ ଦିନ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଜୀଅ, ତୁମେ ଜଣେ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭଳି; ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରିବା କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।' ଏହି ଭଳି ଛୋଟ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ ନିନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ଅପରିପକ୍ୱ ଅର୍ଜୁନକୀ କାନ୍ଦୁ କାନ୍ଦୁ ନିଜ ବାପାଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'କଣ ହେଲା, ମୋ ଝିଅ? କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?' ତେଣୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—'ମୋ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ହତ୍ୟାକାରୀର ଝିଅ, ଶିକାରୀର ଝିଅ ବୋଲି ଅନେକ ଥର କହିଛନ୍ତି।' ଏହା ଶୁଣି ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏଲାକାର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ମତଙ୍ଗ ଆଗ୍ରହରେ ତାଙ୍କୁ ଆସନ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ଆପଣ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି? କ'ଣ କରିବି?' ଧର୍ମବ୍ୟାଧ କହିଲେ—'ମୁଁ ଜିବସ୍ପନ୍ଦନ ଶୂନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ମୋ ଜିଜ୍ଞାସା ପାଇଁ ଆସିଛି।' ମତଙ୍ଗ କହିଲେ—'ମୋ ଘରେ ଗହମ, ଚାଉଳ, ଯବ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି; ଆପଣ ଚାହିଲେ ଖାଇପାରିବେ।' ଧର୍ମବ୍ୟାଧ କହିଲେ—'ମୁଁ ଦେଖିବି, କେମିତି ଏହି ଧାନ୍ୟ ଅଛି; ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଦେଖି ମୁଁ ବୁଝିପାରିବି।' ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ଏହିପରି କଥା ହେବା ପରେ, ମତଙ୍ଗ ଏକ ଡାଲି ଭରି ଗହମ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଭରି ଚାଉଳ ଧର୍ମବ୍ୟାଧଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଏହି ଧାନ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ମତଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚିଲେ। ମତଙ୍ଗ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଆପଣ ଖାଇନଥିବା ବେଳେ କାହିଁକି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି? ମୋ ଘରେ ମୁଁ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, ତାହା କାହିଁକି ଖାଉନାହାନ୍ତି?' ଧର୍ମବ୍ୟାଧ କହିଲେ—'ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର-ହଜାର ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କର; ଏପରି ପାପୀର ଘରର ଖାଦ୍ୟ କିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଭୋଜନ କରିବେ?' 'ଯଦି ତୁମ ଘରେ ଜିବସ୍ପନ୍ଦନ ଶୂନ୍ୟ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, ତେବେ ଏଠାରେ ଏତେ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ କାହିଁକି ଦେଖୁଛି? ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହିମାନେ ହଜାର-ହଜାର ହେଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ମୋ ପରିବାର ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କରି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ ଏହାକୁ ଭୋଜନ କରେ।' 'କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ପରିବାର ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କରି, ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଛ; ଏହି ମୋ ମତ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଔଷଧି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ବେଦ କହେ ଯେ, ଏହା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ।' 'ପଞ୍ଚ ମହାୟଜ୍ଞ—ଦୈବ, ଭୂତ, ପିତୃ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମ—ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯଦି ଚାଲିଥାଏ, ତେବେ ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ନହେଲେ ଏହି ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପଶୁପଖିର ମାଂସ ସମାନ ହୁଏ—ଦାତା ଓ ଭୋଜନକାରୀ ପାଇଁ ଏହା ମହାମାଂସ ଭଳି ହୁଏ।' 'ମୁଁ ଏ ଝିଅକୁ, ଦେବସ୍ବରୂପ, ପୁଅ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲି; ଯିଏ ତୁମ ଜନାନୀ ହେଲେ, ସେ ଏକ ହତ୍ୟାକାରୀର କନ୍ୟା। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ତୁମ ଆଚରଣ, ଦେବପୂଜା ଓ ଅତିଥି ସେବା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।' 'କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠାରୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।' 'ମୁଁ ନିଜ ଘରେ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ କରେନି, କାହିଁକିନା ଏହା ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ; ମୁଁ ଶିକାରୀ ଓ ହତ୍ୟାକାରୀ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଲୋକକୁ କ୍ଷତି କରୁନାହା।' 'ମୋ ଝିଅ, ଯିଏ ଏକ ହତ୍ୟାକାରୀର ଝିଅ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।' ଏପରି କହି, ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଉଠି ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—'ମା ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ଓ ବଉମା ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ ନ ରହୁ। ଏବଂ କେବେ ବଉମା ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାନ୍ତୁ।' ଏହିପରି କହି, ଶିକାରୀ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ନିଜ ପୁଅ ଅର୍ଜୁନକାକୁ ବଂଶରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କଲେ। ଏହିପରେ ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ତପସ୍ୟା କରି, ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କଲେ— 'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶ କରନ୍ତି, ଯାଙ୍କ ଚୌଡ଼ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଶାସକ, ଧର୍ମଜନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ମନ୍ଦର ଧାରକ।' 'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଭୂମିକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କ ମହିମା ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ନିଭାନ୍ତି, ଭୂମିଧର, ନରକ ଶତ୍ରୁ, ଉତ୍ତମମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।