ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ରାଜା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।’’ ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବାସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ସଦା ଅନ୍ନ ଦାନ କର; ଏହି ଦାନ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସଉଖ୍ୟ ଆଣେ। ସମସ୍ତ ଦାନରେ ଅନ୍ନ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହିଠାରୁ, ଅନ୍ନ ଦାନ ସଦା ଉଦ୍ୟମରେ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ଉତ୍ତମଜନ।’’ ଏହା ସହିତ, ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଚମତ୍କାର ନଗର, ହାତୀ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ—ଏପରି ସମସ୍ତ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ବୋଲି କହିଲେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ବାସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ପ୍ରଥମ, ଏହି କଥା କହିଲେ। ଏହା ପରେ, ରାଜା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ରୌପ୍ୟ ଓ ତାମ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ବିଦିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବି, ତିନି ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ଦୈବ ଦୁର୍ମତିରେ, ଏକ ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା। ରାଜା ତିବ୍ର ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ତାଙ୍କ ଦେହ ଯାହା ପୂର୍ବେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହି ଯାଇଥିଲା, ପୁନଃ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏବେ, ରାଜା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ବାସିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଚାଟୁଛି। ତାହାପରେ ବାସିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏତେ ଭୋକା କାହିଁକି? ପୂର୍ବେ ଆପଣ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଲାଭ କରିନଥିଲେ କି?” ତାହାପରେ ରାଜା ବାସିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭୋକା, ଏବଂ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଲାଭ କରିନଥିଲି।” ବାସିଷ୍ଠ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି, ବିଶେଷ କରି ଆପଣ ଏତେ ଭୋକା ଅଛନ୍ତି? ରତ୍ନ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦେଲେ ଲୋକ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏହାକୁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ଭାବିଲେ ଓ ଅନ୍ନ ଦାନ କଲେ ନାହିଁ, ଏବେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଦାନ ନ କରି ଆସିଛନ୍ତି; ମୋ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।” “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କରି କହିଛି। ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ମହାୟଜ୍ଞ ସର୍ବମେଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନ ଦାନକୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ଆପଣ ଯେପରି ଭାବିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ରାଜା ବିନୀତାଶ୍ୱ ଏ ଭୂମିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହେଇ ଏହିପରି ଚାଲିଗଲେ। ସେ ରାଜା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏଠି ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଜାହ୍ନବୀ ତଟରେ ଦେଖିଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ‘ମୋର ଏହି ଭୋକର କାରଣ କ’ଣ?’” ପୁରୋହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏକ ଘୃତ ଦୁହୁଥିବା ଗାଈ, ଏକ ସାଧାରଣ ଗାଈ, ଏକ ମଧୁ ଦୁହୁଥିବା ଗାଈ—ଏପରି ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେଉଁଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।” ବିନୀତାଶ୍ୱ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କି ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି?” ପୁରୋହିତ କହିଲେ, “ଚାରି କୁଡ଼ବା ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ହୁଏ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ଏହା ସୋଳ ଭାଗରେ ନିର୍ମିତ ହେଉ, ଏବଂ ଚାରି ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଛା ତିଆରି ହୁଏ। ଗାଈର ପୁଛରେ ରତ୍ନଖଚିତ ଘଣ୍ଟି ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଯିବା ଉଚିତ। ଦୁଧ ଦୋହାରେ ପିତଳ ପାତ୍ର, ପାଦରେ ରୌପ୍ୟ ଅଭୂଷଣ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଗାଈ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମର ଅପୂର୍ବ ଓ ଶୁଭ ଉପରଣା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଗାଈ ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧିତ ହେବା ଦରକାର। ଏହି ପ୍ରକାର ତିଆରି ହୋଇଥିବା ତିଳ ଗାଈ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ‘ହେ ଦେବୀ, ମୋଠାରୁ ଏହି ତିଳ ଗାଈ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।’ ଏପରି ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।