ଏହିପରି ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାର ମହାନତା ପୃଥିବୀରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଯେଉଁଜଣ ମନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ମଧ୍ୟରେ ବାରାହଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ପାଠ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପାଠ ପୁଷ୍କରକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ ସଙ୍ଗମରେ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ମନାଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣ, ସୂର୍ୟ ଗ୍ରହଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟନ-ଉତ୍ତରାୟଣ ସମୟରେ ଏହି ପାଠ କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଅତି ମହାନ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ କହନ୍ତି—“କେବେ ଆମେ ଏହି ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଷୋଡଶ ବିଧି ବାରାହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ? ଆମେ ସେଇ ପରମ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯାଁଠାରୁ କେବେ ଫେରିବା ନାହିଁ।” ଏଠି ଏକ ପୁରାତନ କଥା କୁହାଯାଏ। ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଫୁଲିଥିବା ବୃକ୍ଷ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ, ଦାନ କରିବାକୁ। ଦେବୀ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ: “ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ହେ ରାଜନ୍, ସବୁବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର; ଏହି ଦାନ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହିପରି ଉତ୍ସାହରେ ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର, ହେ ଉତ୍ତମଜନ।” ମଣି, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଓ ଚମତ୍କାର ନଗର, ହାଥୀ ଓ ମୃଗଚର୍ମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ତଥାପି ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ପରି ନୁହେଁ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂରୋହିତ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ସେ ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୌପ୍ୟ, ତାମ୍ବା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ேଯଜ୍ଞ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିଲେ ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ଅତି କମ୍, ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ ନାହିଁ। ସମୟ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଫଳରେ ଏକ ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା। ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତୀବ୍ର ତିରିକ୍ଷାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଦେହ, ଯାହା ଦୀର୍ଘଦିନ ପୂର୍ବେ ଦହି ଯାଇଥିଲା, ପ୍ରକଟ ହେଲା। ରାଜା ପୁଣି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ବଶିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଟୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଶିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ହେ ପୁଜ୍ୟ, ମୁଁ ଭୋକା, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କେବେ ଖାଦ୍ୟ ବା ପାନ୍ୟ ପାଇନାହିଁ।” ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବି, ଏହି ଭୋକରେ ବିଶେଷ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍?” ବଶିଷ୍ଠ ଏହି କଥା କହିଲେ: “ମଣି ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ ଲୋକ ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ, କିନ୍ତୁ ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଭଳି ତୁଛ୍ୟ ଭାବି ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିନାହାଁ; ଏବେ ଦାନ ନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ପାଉଛ, ମୋ ପଚାରାକୁ ଉତ୍ତର ଦିଅ।” ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ: “ଶୁଣ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ମହାସର୍ବମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ଖାଦ୍ୟ ଦାନକୁ ତୁଛ୍ୟ ଭାବି ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେ ବିନୀତାଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କରି ପୃଥିବୀର ଏକମାତ୍ର ଶାସକ ହେଲେ, ତଥାପି ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ତୁମ ପରି ଏହି ଦୃଃଖ ଭୋଗ କଲେ। ସେ ରାଜା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସୂର୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଗଲେ। ସେ ଜହ୍ନବୀ ତୀରରେ ତାଙ୍କ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ମୋର ଏହି ଭୋକର କାରଣ କ’ଣ?’” ଏହାର ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ଏକ ଘୃତ ଦାୟିନୀ ଗାଈ, ଏକ ଗାଈ, ଏବଂ ମଧୁ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଯେଉଁଠାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ, ସେଉଁଠି ସୂର୍ୟ ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ସେଉଁଠି ତାହାର ଫଳ ଅବସ୍ୟ ମିଳେ।