ଏକ ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଲୋକପାଳଙ୍କ ପଦବୀ ପାଇଁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ କ୍ରିୟା କରାଯାଏ। ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଓ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କେବେ ଅବରୋଧିତ ହେଉନାହିଁ। ଏହି କ୍ରିୟା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ପରି ହେବେ, କିମ୍ବା ରାଜା ହେବେ; ଯେଉଁଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ ଦେବତା ଓ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଓ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହୋଇ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବ୍ରତ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଗ୍ରହପତି ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଦରକାର। ବ୍ରତ ପ୍ରକାଶ କରି, ପରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଶୋଳ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଦୂର୍ବାଳ ଅଗ୍ନିରେ ଅଘ୍ରି ଦେବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଦେବଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତିନି ବାର ଅଘ୍ରି ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜା ଏହି କ୍ରିୟା ପରେ ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ସୁନାର ଗ୍ରାମ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଯେତେ ଉପକାର ହୁଏ, ତାହାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି। ମନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଯଦି କେହି ବାରାହ କଥା ଶୁଣିଥିବେ, ପୁନଃ ଏହି ପାଠଗୁଡିକ ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ ସଙ୍ଗମରେ କରିବା ଉଚିତ। ଗ୍ରହଣ ଓ ଉତ୍ତରାୟଣ ସମୟରେ ଏହି ପାଠ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯେତେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରି, ଏହି ଫଳ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ଓ କହନ୍ତି: "କେବେ ଆମେ ଦେହ ଛାଡି, ଶୋଳ ଭାଗ ବାରାହକୁ ପାଇପାରିବୁ?" ତାହାପରେ, ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନକୁ ଯିବୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏଠି, ପୁରାତନ ଏକ କଥା କୁହାଯାଏ। ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଶ୍ୱେତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭୂମି, ତାହାର ଫୁଲ ଓ ବନଗୁଡିକ ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା, "ଏବେ ତୁମେ ସମୟ ସମୟରେ ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ସମୟ ସମୟରେ ସୁଖ ଦିଏ।" ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ନ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନଗର ଦିଆଯାଇପାରେ; ଏବଂ ହାତୀ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇପାରେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ସେ ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ପାଇଁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି ଓ ପିତଳରେ ବିଶେଷ ବଳି କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଗଲା ଯେ ଏହି ବସ୍ତୁ ଅତି କମ୍, ତେଣୁ ତିନି ଅନ୍ନ ଦେଲେନି। ତାପରେ, ଦେବୀ, ସମୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟିର ଚାପରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଗଲା। ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଅତି ଭୋକ ଓ ତିବ୍ର ତିଆରେ ପିଡ଼ିତ ହେଲେ। ଏଠି, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦଗ୍ଧ ଆକୃତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ରାଜା ପୁନଃ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବଶିଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ହାଡ଼କୁ ଚାଟିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ଭୋକା, ଏବଂ ଗତକାଳରେ ମୁଁ ଅନ୍ନ ଓ ପାନୀୟ ମିଳିନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବଶିଷ୍ଠ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି, ବିଶେଷକରି ତୁମେ ଭୋକା?" ବସ୍ତୁ ଓ ସୁନା ଦେଇ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ରାଜା, ତୁମେ ଅତି କମ୍ ଭାବି ଦେଇନାହିଁ; ଏବେ ତୁମେ ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ଆସିଛ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ତୁମେ କହ।