ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଉଛି—ଉପାଦ୍ୟାୟଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ସଂସାର ଉପକୂଳର ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ସମ୍ଭବ। ଏହି କ୍ରିୟାରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପାଦ୍ୟାୟଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କରେ। ସେ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗଛର ଦନ୍ତଧୂନିକ ନେଇ ମନ୍ତ୍ର ସହ ଶୁରୁ କରେ। ନିଜ ସ୍ବପ୍ନକୁ ଦେଖି, ବିବେକୀ ଛାତ୍ର ଉପାଦ୍ୟାୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ସ୍ବପ୍ନକୁ କଥା ହେବା ଉଚିତ। ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରି, ସ୍ନାନ କରି, ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ତାଳିକା ଅନୁଯାୟୀ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପରେ, କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ କରି, ବିବେକୀ ଛାତ୍ର ଏହାକୁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ଅକ୍ଷର ଅନୁକ୍ରମରେ ଦିକ୍ଷା ଦେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଷ୍ୟ ଫୁଲ ଧରି ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ, ପୂର୍ବଦିଗରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ। ତାପରେ, ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ନିରୃତିଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଧନଦା, ଇଶାନ ଦିଗରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଦିଗ୍ଗଜ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଶଂଖ, ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଚକ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଗଦା, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧନୁ ଓ ତଳୱାର ରଖି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ନବମ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୀ ଜନାର୍ଦନ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମୃଦ୍ଧି ଚାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ରରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଯମ ଜଳରେ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ବରୁଣ ଜଳରେ ଅଭିଷେକ ହୁଏ; ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ବାୟୁ ଜଳରେ। ଜ୍ଞାନ ଓ ଦିଗ୍ଗଜ ପଦ ପାଇଁ ରୁଦ୍ର ଜଳରେ ଅଭିଷେକ ହୁଏ। ଏପରି ଭାବରେ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଅବାଧ ରହେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁ ପରି କିମ୍ବା ରାଜା ହୋଇଯାଇଥାଏ; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦେବତା ଓ ଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ପୂଜା କରି, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହବନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ସୋମରେ ପୋଷିତ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଗ୍ରହଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତ ଘୋଷଣା କରି, ତାପରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦ୍ୱିପଦ ଶୋଳା-ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଅଘ୍ରୁତି ଦେବା ଉଚିତ। ଦେବତାମନ୍ଦଳର ସମ୍ମୁଖରେ ତିନି ବାର ଅଘ୍ରୁତି ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସୁନାର ଗ୍ରାମ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଉପକାର ହୁଏ, ତାହାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ମନରେ ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଯଦି କେହି ଭାରାହ ପୁରାଣକୁ ଆବାରେ ଶୁଣେ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ ସଙ୍ଗମରେ ଏହି ପାଠ ହୁଏ। ଗ୍ରହଣ ଓ ଉତ୍ତରାୟଣରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ପାଠକୁ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଫଳ ପାଏ। ଦେବତାମନ୍ଦଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏଭଳି କହନ୍ତି—"କେବେ ଆମେ ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ଶୋଳା-ଭାଗୀ ଭାରାହ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବୁ?" "ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ଯିବୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବା ନାହିଁ।" ଏଠି ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହାଯାଉଛି। ଏକ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ୱେତ, ଯେଉଁଠି ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ—"ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ଏହି ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ ବନ ସହିତ, ଦେବୀ, ଦାନ କରିବି।