ଏକ ଦିନ, ଏକ ବଣ୍ୟ ଶୁଅ, ଯାହା ଏକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇଥିଲା, ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲା। ଋଷି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜ ମନରେ ନିଷ୍ପତି ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବ ଆସିଲା। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା, ତାଙ୍କ ଜିଭ ମନେ ମନେ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଋଷି କହିଲେ, “ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବା ପ୍ରଥମ ଉପହାର, ଏହା ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦାୟା।” ତାପରେ, ଋଷି ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ଉପହାର ହେଉ, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ।” ଏହା ପରେ, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ମହା ଋଷି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ, ଋଷି ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିବାକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆଚମନ, ଗୋଦାନ ଆଦି କ୍ରିୟା କରି, ଋଷି ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା, ନମ୍ର ଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳ ହୋଇଛ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ରେ ଏକତା ଲାଭ କରିଛ, ଓ ସାଧୁ।” ଏବେ, ତୁମର ଆତ୍ମା ସହ ମୁକ୍ତିର ସମୟ ଆସିଛି। ଏଠାରେ ଯାଇବା ପରେ, ଆଉ କୌଣସି ଜନ୍ମ ନାହିଁ—ଏହି ଉପରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦୁଇଜଣେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଇ ଦେହରେ ଲିନ ହେଇଗଲେ। ଏହି କଥା ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଣାଇବାକୁ ଦେଉଥିବେ, ସେ ଚାହିତିଥିବା ଫଳ ଲାଭ କରିଥିବେ। ଏବେ ତିଳ-ଗୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା। ଏହି ମାୟା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ନନ୍ଦା ଦେବୀ ଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ଲାଗି ଅଛନ୍ତି। କେବେ କେବେ କିଛି ଦାନ ଦିଆଯାଇପାରେ; ସର୍ବଜ୍ଞ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଜାଣିଥାନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ମହିଷ ନାମକ ଦାନବ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ରୂପେ ମହିଷ ଅଟୁଟ ଅଛି। ରୂପ ରେ, ଏହା ଏକ କଥା ଭଳି; ଅରୂପ ରେ, ହୃଦୟରେ ଏକତା ରୂପେ ରହିଥାଏ। ଏବେ, ଦେବୀ, ପଞ୍ଚ ମହାପାପର ବିନାଶ ବିଷୟରେ ମୋତେ ଶୁଣ। ଏହି ଜୀବନରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଦରିଦ୍ର, ରୋଗ, କୁଷ୍ଠ ଆଦିରେ ପୀଡିତ—ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଧନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧନ-ଞାନ, ପୁତ୍ର, ସୁଖ ମିଳିଥାଏ। ଯିଏ ନାରାୟଣ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପ୍ରକାରରେ ଦେଖିଥାଏ—ବିଶେଷ କରି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, କିମ୍ବା ଉତ୍ତରାୟଣ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ—ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୋଷ ଆସେ, ପାପର ବିନାଶ ହୁଏ। ଏହା ନିକଟ ଆସିବାକୁ ଜାଣି, ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ, ଯେପରିକି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ। ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିଥାଏ। ଏପରି, ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ପୂଜା କରିଥାଏ। ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗଛର ଦାନ୍ତ ଚେନ୍ତା ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଶୁରୁ କରିଥାଏ। ଦ୍ରଷ୍ଟା ଶିଷ୍ୟ ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଗୁଡିକୁ କଥା ହେବା ଉଚିତ। ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଉପବାସ କରି, ସ୍ନାନ କରି, ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀକୁ ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଚିତ୍ରିତ କରିବା, କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ କରି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଧରି ଭିତରେ ଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ, ତଦ୍ୱତ, ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ନିରୃତିକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ। ଏହି ପରି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କ୍ରମାଗତ ନିୟମ ଓ ପୂଜା କ୍ରିୟା ସଫଳତା ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।