ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟତପଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ପୁଷ୍ୟଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟିଥିଲା। ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ସେଠାରେ ଭସ୍ମର ଧାରା ବହିଥିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ସେମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ। ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଚଳ, ଆମେ ହିମବତ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯିବା।” ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ସୁନି ବିଷ୍ଣୁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ବରାହ ରୂପରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧରି ଅରଣ୍ୟରେ ଥିଲେ। ତାପରେ କେହି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠି ଆପଣ ଏକ ମହାନ ବରାହ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ସେ ଋଷି ତୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ଯଦି ମୁଁ ଏହି ବରାହକୁ ଦେଖିଲି, ମୋର ଘର ଭୋକରେ ନିଶ୍ଚିତ ନଷ୍ଟ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହି ବରାହ ଏକ ବଣ୍ଡର ଘାଏଁ ଲାଗି ମୋର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛି। ମୁଁ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲିନି, କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା, ଜିଭ ମୁଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ଓ ମନେ ଆଶା କରୁଥିଲେ ଯେ, ଯାହା ଛାଡ଼ାଯାଇଛି ତାହା ପୂନଃ ମିଳିବ। ତା’ପରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବା, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଵର ଭୂମିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବର ଭାବରେ ମୋତେ ମୋକ୍ଷ ମିଳୁ—ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବି।” ଏହି ଦେବତା ଏହା ପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ। ଯେଉଁଯେଉଁଠାରେ ମହାମୁନି ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା। ସେ ପୃଥିବୀରେ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କଲେ। ପଦଧୋଇ, ଆଚମନ କରି, ଗାଁଠି ଦାନ କରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମୃଦୁ ଓ ବିନୟୀ ଶିଷ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ି ହୋଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲା। ତେବେ ଗୁରୁ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେଲ; ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେଇଛ।” “ଏବେ ତୁମ ଆତ୍ମା ସହିତ ମୋକ୍ଷର ସମୟ ଆସିଛି। ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଦୁଇଜଣ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଲୟ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଯଦି ଜଣେ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଦିଅନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ, ତିଳ ଦାନ ଗାଈର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆସିଲା—ଏହି ମାୟା, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମା। ସେ ନିଜେ ଦେବୀ ନନ୍ଦା ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଏହି ବିଷୟରେ ବୈଷ୍ଣବ ତତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ, ଏହି ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସେ କିପରି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ? କେବେ କେବେ କିଛି ଦାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଜଣା ଜାଏ ଯେ, ସର୍ବଜ୍ଞ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଜାଣିଥାନ୍ତି। ତାପରେ, ମହିଷ ନାମକ ମହା ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ। କିମ୍ବା ଏହି ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ମହିଷ ଭାବେ ଅଜ୍ଞାନ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। ରୂପ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ଗଥା ଭଳି, ଅରୂପରେ ଏହା ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ୱ ଆକାରେ ଧାରଣ କରାଯାଏ। ଏବେ, ହେ ଦେବୀ, ପଞ୍ଚ ମହାପାପ ନାଶ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଏହି ଜନ୍ମରେ, ଯେଉଁମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ, କୁଷ୍ଠ ଓ ଏହାଭଳି ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଧନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସମ୍ପତ୍ତି, ସନ୍ତାନ ଓ ସୁଖ ମିଳେ। ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଦ୍ଧତିରେ ଦେଖିଥାଏ, ବିଶେଷ କରି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ, କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣାୟନ-ଉତ୍ତରାୟଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ, ସେମାନଙ୍କର ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୋଷ ଓ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହା ନିକଟରେ ଆସିବାକୁ ଜାଣି, ହୃଦୟରେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।