ସେଠାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହାତୀମାନେକୁ ଘଣ୍ଟି ଓ ଝୁଣ୍ଡି ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜାଇ ରଖିଥିଲେ। ସୁନା ରଥାସନ ଉପରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଧଳା ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ପରି ଦ୍ରୁତ ତୀବ୍ର ରଥମାନେ ଉତ୍ତମ ଦଣ୍ଡ, ଧୁରା ଓ ତ୍ରିଶଳା ବାଂଶ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୁଣୀ ନେଇ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଦାଇତ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ବାଣ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ବିକ୍ରମରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଅସୁରମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅସୁରମାନେ ଅପରାଜିତ ହୋଇ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଭାବେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଅସୁର ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ପଛୁଆଇଲେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ପଳାଇ ନୀଳ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ସେହି ଦେବୀଙ୍କୁ କାଳରାତ୍ରୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯିଏ ବିନାଶର କାରଣ ଥିଲେ। ଦେବୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ! କାହିଁକି ଏପରି ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି? କିଛି ବିପଦ ଦେଖିବେ କି?" ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: "ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆସୁଛନ୍ତି। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଦେବୀ ଦୟାଭାବରେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଭାସିତ ହେଲା। ଯେଉଁ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ତୀର୍ଥ, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହୋଇ ଦଁଡାଏ ଦଁଡାଏ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ନାଗମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଯମ ନଶ୍ୱନ କରିଦେଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ଛାଡିଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ହେଇପଡିଲେ। ସେହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଅସୁର ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବପତିଙ୍କ ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସହ ଅନେକ କୋଟି ସଂଖ୍ୟକ ଦେବୀ ସଂଗିନୀମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ଖାଇବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଭୁକ୍ଷାର୍ତ୍ତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦଧ୍ୟ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଓ ସେ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ: "ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ନହେଲେ ସେମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେବେ। ଓ ଦେବାଦିଦେବ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଏକ ଭୋଜନ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।" ମହାଦେବ କହିଲେ: "ହେ କାଳରାତ୍ରୀ, ମୋତେ କହ, ତୁମ ମନର ଭୋଜନ କ'ଣ?" ଦେବୀ କହିଲେ: "ସେମାନେ ବିଶେଷ କରି ମଣିଷକୁ ଛୁଇଁବେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଢାକିବେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହେବେ, ତେବେ ଗର୍ଭାଶୟ ଘରର ଅଭାବକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ। ଘର, କ୍ଷେତ୍ର, ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟ, ବାଗିଚା ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିବେ।" "ମନର ତୀବ୍ରତା, ବିଜୟ, ବିସ୍ତାର, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି, ଅଶାନ୍ତତା ଓ ବିନାଶ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେବ। ହେ କାଳୀ, କାଳିକା, ପାପ ନାଶିନୀ, ତୁମେ ନାଗପାଶ, ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଅଛ। ହେ ଚାମୁଣ୍ଡା, ଅଗ୍ନିମୁଖୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦନ୍ତ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିଧାରୀ।" ଏହିପରି ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଵର ମାଗ।