ଏହିପରି ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ କଥା ଶ୍ରୀବରାହଦେବ କହିଲେ—“ହେ ମହାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲ, ତାହାର ଫଳରେ ଆମର ଏକତ୍ରିକରଣ ଏକକ୍ଷଣରେ ଘଟିଗଲା। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଠାକୁରଦା, ଯେଉଁମାନେ ଅପମୃତ୍ୟୁରେ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ କିଛି ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଏମିତି ଶକ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃ ଉନ୍ନତି ପାଇପାରେ। ଏହି କାରଣରୁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ପୁନଃ ଯିବି। ଏହି କାରଣରୁ, ରୈଭ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନ୍ୟ କହୁଛି। ଗୟାରେ ଗୋଟିଏ ଥର ଯିବା, ଗୋଟିଏ ଥର ପିଣ୍ଡ ଦେଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସଦା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିରତ ରହୁଛ। ରୈଭ୍ୟ, ତୁମ ପୁଣ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କୁହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଗଦାଧରଙ୍କୁ ଦେଖିଛ। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜେ ଗଦାଧର ବିରାଜିତ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏପରି କହି, ସେ ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ରୈଭ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ, ଗଦାଧରଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ। ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: “ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶାନ୍ତ, ଭୁକ୍ଷାର୍ତ୍ଥଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରନ୍ତି, ଶୁଭଦାୟକ, ଦାନବ ସେନାମାନଙ୍କୁ ଚୁର୍ମ୍ମାର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରାଚୀନ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆଶ୍ରୟ, ବଲିଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ପଦ ଦେଇ ପୃଥିବୀ ଧାରଣ କରିଥିବା ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ଗଦାଧର। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ମନ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଦୋଷହୀନ, ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ମଳ ଭୂପତିମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ଯିଏ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ। ଦେବ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜନ୍ତି, ବାହୁବଳୟ, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସାଗର ଉପରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି—ଯିଏ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ। ଯିଏ କୃତୟୁଗରେ ଧଳା, ତ୍ରେତାରେ ରକ୍ତିମ, ଦ୍ୱାପରରେ ପୀତ, କଳିରେ ଘନ ମେଘବର୍ଣ୍ଣ, ସେଇ ମହାପ୍ରଭୁ—ଯିଏ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ। ଯାହାଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି, ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ନାରାୟଣ ରୂପେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବେ ସଂହାର କରନ୍ତି—ସେଇ ଷଡ୍ରୂପୀ ଗଦାଧର ଜୟ ପାଉନ୍ତୁ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ସେଇ ତିନି ଗୁଣଧାରୀ ଗଦାଧର ମୋତେ ଧର୍ମେ ନିଷ୍ଠା ଓ ମୋକ୍ଷ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଭବସାଗରରେ, ଯେଉଁଠି ବିୟୋଗ ରୂପୀ ଭୟଙ୍କର ମଗର ରହିଛି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଡୁବୁଛି, ସେଇ ଗଦାଧର ମୋତେ ବଡ଼ ନୌକା ଭଳି ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ତିନି ମୂର୍ତ୍ତି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜରୁ ଏହି ଅଣ୍ଡ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ଜଳରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ଜ୍ଵଳମାନ ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ—ସେଇ ଭୂଧରକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯିଏ ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବୃଷ, କପି ଭାବେ ଅବତାର ନିଅନ୍ତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ମୂଳ ରୂପ ଓ ଗଦାଧର—ସେ ମୋତେ ପରମ ପଥ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏପରି ଭାବେ ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ହଠାତ୍ ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ତିନି ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଗରୁଡ଼ାରେ ବସି, ଆକାଶରେ ଚଳି, ଘନମେଘର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ରୈଭ୍ୟ, ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନରେ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। କହ, ମତେ କଣ ଚାହୁଁଛ?” ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: “ଦେବଦେବ, ମୋତେ ସେହି ପଥ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯାହା ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ତାଁଠାରେ ବସିପାରିବି।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ତଥାସ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ସମ୍ପନ୍ନ ରୈଭ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧମୁନିମାନେ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଗଦାଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ତୁତି, ଯାହା ରୈଭ୍ୟ ରଚିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଗୟାକୁ ଯାଇ ପିତୃଦାନ କରି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯିଏ ବସୁଙ୍କ ଦେହରେ ରୋଗ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ରହିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟରେ ନିଜ ପରିବାରପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ମୃଗ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଦା ନିଜ ଦାସ, ଅତିଥି ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ମିଥିଲାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନିଜ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃକ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ସେ ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନିସେବା, ସତ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଭାଷଣ, ଜୀବନ ଧାରଣ କରିବାରେ ମନୋନିବେଶ, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବକୁ ହତ୍ୟା କରୁନଥିଲେ। ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ରହିଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲେ, ତାହାର ନାମ ଅର୍ଜୁନକ, ସେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ପରି ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଏହି ଅର୍ଜୁନକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ କନ୍ୟା ହେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅର୍ଜୁନକୀ। ସେଉଁଠି ଯୁବତୀ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ତାଙ୍କ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—‘କାହାକୁ ଏହି ଜିଅକୁ ଦେବି? କିଏ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷ?’ ଏପରି ଭାବିଥିବାବେଳେ ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ—ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରସନ୍ନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶିକାରୀ, ସେ ଯୋଗ୍ୟ।