ଏହି ମହାଶକ୍ତିର ଯେତେ ରୂପ ଅଛି, ଶିବଙ୍କର ତାହାର ସମସ୍ତ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ସବୁରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସେଇ ଦେବୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଶକ୍ତି ଥିଲେ—ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଛିଲେ ତୀବ୍ର ନିୟମବତୀ, ଯିଏ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଲା। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୁଗରେ, ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଣ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣିର ନଗର ଥିଲା, ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ। ସେଠି ଶତାଧିକ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ଜନସମୂହ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ, ସେହି ପୁରାତନ ନଗରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ଥିଲେ, ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମହା ଅସୁର ଉଠି ଆସିଲେ, ଯାହାରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା। ସେଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଲୁଚିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ଚମକୁଥିଲା। ଦେଉତ୍ୟମାନେ ଶୂଭିତ ହାଥୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମଣିମାଳା, ଘଣ୍ଟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସୁନାର ଅସନ ଉପରେ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଓ ଦୃଢ଼ ଯୁଗାଲି ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର ଗତି ପରି ଦୃତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଦଣ୍ଡ, ଧୁରା ଓ ତିନି ବାସ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହୋଇଥିଲେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତରକସ୍ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉପସ୍ଥିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେଉତ୍ୟପତି ଦେବମାନଙ୍କ ସହ କ୍ରୂର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଭାରୀ ଗଦା, ବାଣ ଓ ଦଣ୍ଡ ନେଇ। ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ଅସୁରମାନେ ଅଚାନକ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଳାଇଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଧାଉଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କାଳରାତ୍ରୀ ଭାବେ ଜଣାଯାଉଥିଲା, ଯିଏ ନାଶର କାରଣ। ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦେବମାନେକୁ କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ! ହେ ଦେବଗଣ, ଏତେ ଆତୁର ହେବା କାହିଁକି? କିଛି ବିପଦ ଦେଖାଯାଉଛି କି?” “ଏହି ଭୟର କାରଣ କ’ଣ, ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ,” ଦେବୀ କହିଲେ। ଦେବମାନେ କହିଲେ, “ଦେଉତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସୁଛନ୍ତି। ହେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସକ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ଆପଣଙ୍କର ଭାଇମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଦେବୀ ଦେବମାନେ ପାଖରେ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁରେ ବଡ଼ ମାୟା ହସିଦେଇ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ଅନେକ ରୂପରେ ପରିଣତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, ଭୟଙ୍କର ବର୍ଚ୍ଛ ଧାରଣ କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ଚମତ୍କାର ବଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ, ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ତରକସ୍ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଉପକରଣ ସହିତ ନାଗମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବବଳକୁ ଯମ ନାଶ କଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ମୋଚନ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଇ ଘୁମିଗଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ଦେଉତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦାନବପତିଙ୍କର ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ଦେବୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସାଥୀ ଦେବୀମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୁକ୍ତିରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବା ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦଧ୍ୟ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ କହିଲେ: “ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଜନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।