ଏହିପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ରହିଛି: ଯେପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ହେ ଦିବ୍ୟ ଜନ, ଏକ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ତିନି ରୂପରେ ବ୍ୟସ୍ଥିତ, ତେଣୁ ଏହି ଏକ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାବଶତଃ ତିନି ଭାଗକୁ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଏହି ଅତି ଶୁଭ୍ର ତିନି ଶକ୍ତିର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ବିଶେଷକରି ନବମୀ ତିଥିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁଳନାହୀନ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଗୃହରେ ଏହି ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ସଦା ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି, ସାପ, ଚୋର ଓ ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର କିଛି ଦୁଃଖ କଦାପି ହେବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଯେପରି ତ୍ୟାଗ କରାଯାଉଛି, ସେପରି ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଗୃହରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଛି, ସେଠାରେ ଗୋ, ସନ୍ତାନ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ସୁସ୍ତ୍ରୀ, ମଣି, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଦାସ-ଦାସୀ, ଓ ଯାନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଆସିଥାଏ, ଏହି ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିମା ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କର ନବ କୋଟି ରୂପ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବ୍ୟସ୍ଥିତ, ସେହି ଭୟଙ୍କର କଳା ଶକ୍ତିକୁ ଚାମୁଣ୍ଡା ବୋଲାଯାଏ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କର ଅଠାର କୋଟି ରୂପ ଅଛି, ସେହି ରାଜଶ୍ରୀ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶକ୍ତି ସତ୍ତ୍ୱରେ ବ୍ୟସ୍ଥିତ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଅଟୁଟ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୂପର ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି। ଏହି ମହାଶକ୍ତିର ଯେତେ ରୂପ ଅଛି, ତେତେ ରୂପ ଶଂକର ନିଜେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସଂଗିନୀମାନେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବେ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଶକ୍ତିର କଥା: ଏକ ଭୟଙ୍କର ନିୟମବନ୍ଧ ଦେବୀ, ଯିଏ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଲା। ସେ ବହୁଦିନ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୁଗରେ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଣ୍ୟ ଲାଭ ହେଲା। ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାନ ରତ୍ନମୟ ନଗର ଏବଂ ବୃହତ୍ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ଜନ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ବହୁଦିନ ପରେ, ସେଠି ଲୋକପାଳମାନେ ପାଇଁ ପୁରାତନ ନଗରଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମହା ଦାନବ ଉଦୟ ହେଲେ, ଏବଂ ସାଗରର ଜଳ ବେଶୁମାର ଭାବେ ବଢ଼ିଗଲା। ସେଠି ଅନେକ ଦେବତାର ଶତ୍ରୁମାନେ ଲୁଚିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ଦେୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହାତୀ, ଘଣ୍ଟି ଓ ମଣିର ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସୁନାର ସିଟ୍ରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା, ମଜବୁତ ରାଶି ଓ ଧଳା ଚାମର ସହିତ ଯୋଜିତ ଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ପରି ତୀବ୍ର ରଥ, ସୁନ୍ଦର ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ତିନି ମାଣ୍ଡ ଆଉ ଅକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲେ। ଏହାପରି ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ତୁଣୀ ସହିତ ଲୁଚିଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦଳରୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବାହାରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେୟତ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଗଦା, ବାଣ ଓ ମୁଷଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ଅସୁରମାନେ ହଠାତ୍ ହାରିଯାଇ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଧାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଦେବୀ ନିବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କାଳରାତ୍ରି ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ସେ ନାଶକାରିଣୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦେବୀ ଦେବତାମାନେକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ! କାହିଁକି ଏତେ ଚିନ୍ତିତ? କିଛି ଆପଦା ଦେଖାଯାଉଛି କି?” ଦେବମାନେ କହିଲେ, “ଦେୟତ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆସୁଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସକ।” ଦେବୀ ଦେବମାନେ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନେହ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାବରେ ହସିଲେ। ସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବ୍ୟାପିତ ଏବଂ ଅନେକ ଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଅପୂର୍ବ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ରେଖାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ତୁଣୀ ବାନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ନାଗମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯମ ନାଶ କରିଦେଲେ।