ଏକ ସମୟରେ, ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଅଗ୍ନି-ମୁଖୀ ରୂପରେ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳକାରିଣୀ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ପ୍ରଣାମ କରି, ଉପାସନା କଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଦେବୀ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୂ ଚାହୁଁଛ, ଚୟନ କର।" ତାପରେ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିର ସହିତ ଏହି ତ୍ରିଗୁଣୀୟ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୂ ଦେଉ। ସେମାନେ ପୁତ୍ର, ପଉତ୍ର, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ତ୍ରିଶକ୍ତି ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭବ ଦୃତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଦେବଗଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯିବା। ଏହି ତ୍ରିଶକ୍ତି ଉତ୍ପତ୍ତି ଯେଉଁ ଜଣେ ଜାଣିବେ ଓ ଧାରଣ କରିବେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ପରମ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ। ରାଜା ଯଦି ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି, ତେବେ ନବମୀ ଦିନ ଶୁଚିତାରେ ପାଳନ କରି, ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ କରିଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଯିବେ। ଏହି ତ୍ରିଶକ୍ତି ଶୁଭ କ୍ରିୟାର ଅନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମାର ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ବିବେଚିତ, ଏହି ଶକ୍ତି ଧଳା ରୂପରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଶକ୍ତି ରଜୋଗୁଣରେ ଲାଲ ରୂପରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଏବଂ ତମୋଗୁଣରେ କଳା ରୂପରେ ରୌଦ୍ରୀ ଦେବୀ ଭାବରେ ଅଛି। ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଧିକ ରୂପରେ ବିସ୍ତୃତ, ସେପରି ଏକ ଶକ୍ତି ତିନି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ ହେଇଛି। ଏହି ତ୍ରିଶକ୍ତି ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ପରମ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ। ନବମୀ ଦିନ ଦୃଢ ଭକ୍ତିରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଅତୁଳନୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଲେଖିତ ଅଛି, ସେଠି ଅଗ୍ନି, ସାପ, ଚୋର ଓ ଦୁର୍ଘଟଣାରୁ ଭୟ ନାହିଁ। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଭକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂଜା କଲେ, ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜୀବ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହେଇଯାଏ। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ରଖିଥିବା ଘରରେ ଗବ୍ଧା, ପୁତ୍ର, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ସୁନାରୀ, ମଣି, ଘୋଡା, ହାତୀ, ଦାସ, ଓ ଯାନ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ, "ହେ ଜୀବଧାରୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ତୁମକୁ କହିଲି; ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ କରିଲି।" ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କର ନଉ କୋଟି ରୂପ ଅଛି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ; ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳା ଶକ୍ତି ଚାମୁଣ୍ଡା ଭାବରେ ଜଣାଶୁ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କର ଏଠାରେ ଅଠାର କୋଟି ରୂପ ଅଛି; ସେ ରାଜଶକ୍ତି ଭାବରେ ବୈଷ୍ଣବୀ, ବ୍ରହ୍ମାର ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ଅଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପର ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ ଓ ବ୍ୟାପକ। ଏହି ମହାଶକ୍ତିର ଜେତେ ରୂପ, ସେତେ ରୂପ ଶଂକର ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି ଓ ସେ ତାଙ୍କର ନାୟକ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ପୂଜା କରିବେ, ରୁଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ ଓ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ଦେବେ — ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବେ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ରିଶକ୍ତି: ଏକ ଭୟଙ୍କର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବୀ ନୀଳ ପାହାଡକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଲା। ଦୀଘ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୁଗରେ ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ପୁଣ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣିର ରାସିର ନଗର ଓ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା। ଏଠି ଅନେକ ହଜାର ହଜାର ଜଣ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନୁବୃଦ୍ଧି କରୁଥିଲେ। ଦୀଘ୍ର ଦିନ ଚଳି, ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ନଗରଗୁଡିକ ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଲେ। ଏକ ମହା ଅସୁର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ତାହାରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବରେ ଉଫାନି ଆସିଲା। ସେଠି ଦେବମାନେ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଲୁଚିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-କବଚ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଘଣ୍ଟା ଓ ମଣି ଲଗାଇ ହାତୀକୁ ସଜାଇଥିଲେ। ସୁନା ଆସନରେ ଘୋଡା ଦୃଢ ରଶି ଓ ଧଳା ଚାମର ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଥିଲା। ରଥମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଥିଲେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଣ୍ଡ, ଅକ୍ଷ, ଓ ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ କାଠରେ ଯୋଡାଯାଇଥିଲା। ବିରାଟ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଲୁଚିଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଓ ଦେମନମାନେ ଦଳରୁ ବାହାରି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦେବମାନେ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରି, ଭାରୀ ଗଦା, ବାଣ, ଓ ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳିଲେ। ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅସୁରମାନେ ହଠାତ୍ ହାରିଗଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବିଭ୍ରାନ୍ତିରେ ଭଗି ଚାଲିଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦୌଡିଲେ; ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ନୀଳ ପାହାଡକୁ ଗଲେ, ସେଠି ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।